SEIJI KAWAZU

Hindi Ako Mapakali

2008-10-19T22:43:00.000+08:00

Hindi ko talaga alam kung bakit. Nang makarating ako sa bahay, hindi ako masyadong mapakali. Pinaupo ako ni mama sa hapagkainan at sinabing "magpataba raw ako." Kasama ang paborito kong gravy, nilatak ko ang litsong manok.

Hindi pa rin ako mapakali.

Kinuwento ko sa mama ko ang pasang natamo ko isang araw bago umuwi. Hindi ko nga alam kung pasa ba ang tawag dun. Basta tumama ang kuko ng paa ko sa isang elevated platform na hindi naman kasi kapansin-pansin. Nag-alala ako kasi baka kailangang operahan. Buti na lang hindi raw. Sana nga hindi.

Hindi pa rin ako mapakali.

Sa sobrang sabik, kinalikot ni papa ang laptop sa pamamagitan ng pagbrowse sa aking mga pictures. Kasabay nito, tinanong niya ako kung bakit raw nakahubad si Oble. Sinagot ko naman siya ng "Ha? Ewan ko rin eh." Katwiran naman niya, paano raw kung tinanong ako ng mga 'di taga-UP. Ewan ko. Oo nga noh. Haha ;p

Hindi pa rin ako mapakali.

May nararamdaman akong kakaiba sa aking pwetan. Haha. May tagiyawat ako sa pwet. Yuck! Haha. Sakit nga eh hindi ako makaupo sa mga matitigas na upuan, kaya naman sa kama na lang ako.

Hindi pa rin ako mapakali.

Nang dumating ang katropa nina mama at papa, umalingawngaw ang tawanan sa paligid. Hindi naman ako nabahala o kung anuman. Natutuwa nga ako't masaya ang aking mga magulang. Ginugol ko ang oras sa pagbrowse sa internet. Mabilis man ang internet connection, mabagal naman ang gamit kong PC kaya naman ubod pa rin ng bagal ang takbo ng pagsusurf. Tiningnan ko ang multiply accounts ng mga taong espesyal sa aking buhay. Namimiss ko na kasi sila. Basta alam na nila kung sino sila. Naisip ko na baka may tao lang akng namimiss.

Hindi pa rin ako mapakali.

Ewan ko. Ewan talaga. Nagpunta muna ako sa palikuran upang tingnan ang sarili sa salamin. Nalaman ko na lang bigla kung bakit hindi ako mapakali.

Natatae pala ako. Sige hanggang sa muli!

Let the Stream of Consciousness Flow

2007-10-19T01:07:00.000+08:00

Ghad, how I missed cyber world! Well, I go to internet shops whenever I have some dough to pull out from my wallet, but it kinda doesn’t suffice the satisfaction I used to have way back in high school. You know… the longer staying hours, the more money burn. Which is why, today is advent day! And heck, I feel so ignorant for a hell pile of reasons.

First of all, it took me so long logging in to blogger. I even committed the error Juca used to do when he, too, wasn’t familiar with blogger – that what the blogger wants us to put in the username tab is an email address. Hay…in addition to that, I feel like grade school again as I type this entry. I don’t know. I sense crap, again. What do you expect? It’s been two months and a couple of days since I last made an entry. Haay… I feel so not myself today. Yuck. I hate how I said that.

Seriously, I don’t feel comfortable with my position right now. After the computer went nuts again, I was left with no choice but to use this laptop again. And hell, I am not used to laptops! No wonder why I produced mediocre outputs during the course of the first semester. Hay… sometimes, it makes me ponder on whether to take an English GE or not. I might mess up with those. Hopefully, I can regain the drive I used to have whenever I type entries.

And I hate how my GEs turned out this first semester! To tell you the truth, all of my GEs are, as they term it, “unoable”. Unfortunately, being the indolent person that you can never take away from my system, I gave no damn to any of them. No wonder why GEs will be the pulling-my-GWA-down factor this semester. I don’t know with my Math 17. The result of the final exam wasn’t released yet, so I still smell danger.

Hay… what makes me more depressed was that I was not able to do the things I wish I have done when the semester ended. It made me realize that I am not really good with disclosures – take the conclusion of the first semester for me as an example. Hay… the same applies with the Christmas parties I have had during high school.

And why do I feel guilty of certain things? I mean, I was hurt – I let all of those out. And now, I feel like I was the one left defeated. Well, reminds me of some quote I have forgotten where movie it came from:

“In this war there are no winners. Just losers.”

I don’t even know if I recalled that one right. Anyway, I hope you have got that one. Sorry for this entire heck I have put here. My thoughts aren’t really organized today. Hay… and I hate how I spoke today in this entry. It sounds really not me. I want the old John Paul back… hay… maybe I’m just too depressed. And oh, let me share a definition of the word “depressed” from a friend of mine. He said that a person is claimed to be “depressed” when he has some sort of loneliness in him for a period of time. It just goes to show that no one can be “immediately depressed”.

Conclusion? I am depressed.

I miss a lot of people. I miss Linnaeus! I miss Dos for Dos! I miss MaSci. I miss Kalayaan. There’s a lot to be missed.

Hope everything that holds me back will alleviate through time. Hay…

I Hate History

2007-08-03T22:52:00.000+08:00

"History repeats itself."

Just when and where did I hear that punch liner? If it ever came out from our third year History teacher, I highly doubt that, for I always end up snoring amidst her discussions.

Anyway, never mind that.

It was just a quote ill-favored by our Kas 1 professor, for, according to him, it is we who repeat history. We look back to the past for us to realize our mistakes, and so make ways for innovations. But then, we can never say that a circumstance will always lead to what we have experienced from the past. We live not in a constant context of time and place; all things transpire, and so, change. In fact, we go along with it.

So what's the essence of studying history? It is for the least, having an idea of what to do in a situation when caught by it, then device a plan beforehand, so as to not expect the worst case scenario. But sometimes, it's really hard to assume. No one can really tell what could be the worst. You'll never know when things can go beyond.

So when the situation's already there face-forward, is there any harm in trying? Of course there is. It's up to us if we are willing to take the risks waiting ahead. They will hurt the moment they surface, but as they transpire, 'moments' are all they will end. On the latter, when you get to surpass them all, and look at each of it with a smile on your face, that's when you can call it a history.

We learn from our past. We learn from history. But then, it is still up to us if we are willing to submit to the enticing outside pleasures, therefore opening the door of repeating history.

It is we who repeat history.

And the most nerve-wrecking part in all this is when you decide to whether let yourself fall down the pit hole or not.

A Cliff and a Hanger

2007-07-21T18:18:00.000+08:00

To tell you the truth, I’m not really in the proper mood to publish something worthy here in my oh-so-dusty blog. The almost one month hiatus prior to last update somehow created a “blogger’s” block in me. Anyway, to sum this all up, maybe the lack of proper sleep was the primary reason for all of this.

So what compelled me to post something about my boring life? It’s for me to know and for you to find out. Haha, LOL ;p

The first two months of being a dormer inside our humongous campus was really a new experience for me. To tell you the truth, my academic life really isn’t flourishing recently. Examination scores were, as usual, just fair. No improvements. I’m still the indolent high school student people have known. One reason perhaps regarding why I can’t really focus on my acads is the fact that the Kalayaan Residence Hall really bustles, even in the middle of the night! Insomnia outbreak, perhaps?

So what’s with that?

Nine people slept in a room-for-two space last 3:00 in the morning. Kamusta naman iyon? So I hope that after you have reached this far of my stupid crap, you now know why I feel terribly dizzy.

PS: Wah… I miss my Linnae friends! Two weeks have passed since I last saw them! UP is the one to blame! Why do they have to put all the medical courses in Manila?! Hay… mga kaartehan.

College Life Unfolds!

2007-06-23T18:44:00.000+08:00

Still not being able to post something about the tagged thingy courtesy of Kuya Gerome (and Abychu!), I wonder if ever there are bad lucks entailed with it. Anyway, I find it quite surprising being able to come up with a blogpost this afternoon. Unfortunately, I don’t know wherever this post will lead you since spontaneity is in me, again. Anyway, please bear with me.

Time really flies fast, don’t you think? It was as if in a blink of an eye, a decade has transpired. Exagge! Haha. I just can’t believe that for the past two weeks, I was able to adapt to what college life has in store. Well, as of now, life has been smoothly sailing.

The first one to spice up my college life perhaps is the FWA (Freshmen Welcome Assembly) A lot of presentations was held by College Mass Communication, College of Human Kinetics, UP Concert Chorus and others (of which I forgot the name). The closing ceremony was filled with UP students rallying again because of TOFI, heeding for stoppage of commercialization of our University by igniting our innocent minds. On the contrary, it only made some of us scared. Others, on the other hand, just can’t help but raise an eyebrow. As we sauntered outside the University Theater, we were surprised by banners with inscriptions like G-23, G-24 etc (block sections that is). The rest was history (since storytelling’s not really my expertise. Haha ;p)

To tell you the truth, I wasn’t able to sleep on my first four days of stay in Kalayaan. Others teased me that I was just scared of supernatural life forms that might appear. But actually, it’s because of the additional kutson MJ and I bought at SM North Edsa. Well, I just needed to adjust, that’s all.

So how’s the food? Sometimes acceptable. Oftentimes, you just can’t help but buy food outside even it is just a fishball and the heck. Well, the good thing is that by coincidence, you just happen to meet people who are actually your classmates in some of your subjects. Like for example, I was flabbergasted when I found out that there are five of us Kalayaan residents in my Kas 1 class. Aside from that, I don’t have to bother riding the jeepney all the time since buildings are now just a stone’s throw away. I don’t even have to bother waking up early, which lessen the chances of being tardy in class! What an achievement!

As a welcome assembly for Kalayaan dormers, the UP Singing Ambassadors (a choir recognized worldwide) performed. The night was marvelously great as we listened to their world-class voices. FYI: the group was founded in the said residence hall, mind you.

We also had a corridor assembly led by RA Kuya Alper (or Alfer?!) last Thursday night which was mostly packed up with weird games. It was fun having seen your floor mates and even get to know them. The rest was, again, history.

“Matapos tayong grumaduate, dapat magkita na lang tayo after ten years para naman mamiss natin ang isa’t isa!” (After graduation, we should just perhaps meet after ten years so that we would miss each other!)

Well, that one wasn’t quite fulfilled. I guess we really can’t resist the temptation, which is why we again converged from different parts of the globe (which is Metro Manila lang naman. Haha ;p) to our usual meeting place that is MCDO UN. It was fun spending time with them as we did the usual shenanigans. But, as what I have said earlier, I’m not really good in storytelling so I guess I’ll end this one up by saying “The rest is history”. Haha.

Last but not least, being one of the first beholders of the Linnaeus ’06 CD, I was able to watch again for the second time around the 35-minute slideshow of Linnaeus pictures (take note: with Background Musics!). It was midnight then and, whether you believe it or not, tears flowed from my eyes (now that’s way eewie!) Up to now, I still can’t help but watch it over again. I even saved it in our computer so that there would be a back-up file.

It was also nice that somehow, our block(G-7) is starting to feel free to talk to each other especially in times when we wait for Christopher (our Math 17 professor. Haha ;p) to come. By the way, our block also won in the Amazeng’g Race! Unbelievable! Too bad I wasn’t able to be with them. Well, it’s okay. I hope there’s still a lot in store.

Well, I’m quite tired, you know. I haven’t done anything productive this weekend. Fortunately, I did have a couple of nice days within the course of my stay in UP Diliman, though in general, I still miss MaSci. Anyway, I’m really thankful for having such circle of friends!

Harmony

2007-06-07T19:45:00.000+08:00

Harmony, when used in context, is regarded in a positive aspect. When you get the sight of birds chirping, blending with the vibrant aura sunrise has to bring, that might conclude of a harmonious start of day. For me, I think harmony has something to do with mixture of elements producing a singular entity. So what’s with this harmony thingy being the center of this contemplation?

I have come to ask: when can one say that the experiences you have had for the past days, or even weeks, have been harmonious? For me, experiences which flooded me for the past weeks had been a harmonious coalescence of good and bad. I first had struggles which I have somehow surpassed, but not overcome. Scathes obtained still hurt, even if I have got used to it an infinite number of times. But when things of more importance appeared into picture, all seemed to have been set aside. I say it’s an upshot that doesn’t have space for self-centeredness; an act of altruism which calls for settlement of everything that has been terribly warring inside your pneuma.

Say of a person who has had a harmonious day: at first, you will think that maybe this person has had a lot of wonderful moments during the course of the day; but then, as I am pointing out in this blog post, it actually is a smorgasbord of good and bad times you have had that day, which brought forth what that person has just had – a harmonious day.

Again, I conclude that I have just had a harmonious three weeks experience, and still counting.

PS: I was just “tagged” by Kuya Gerome and still don’t have any idea how to start it! Well, I promise to have this one done when I get to claim (and not reclaim!) my sanity back (was that of a positive answer or a negative one?). What a firm answer. But honestly, the topic’s entertaining if you ask me.

Manny Villar and The Kabalarian Philosophy

2007-05-13T23:28:00.000+08:00

This entry is about to tackle how I saw Manny Villar pass in front of me as the communion was taking into place. Yes, I was in the church when all this “hu-what?!” thing happened. He was wearing his trademark orange shirt tucked in his maong pants, which is why he looked fatter in person.

At first, I was having second thoughts on whether it was really him or not. I was eavesdropping on people chattering around when the mass ended, trying to confirm things out. Finally, while collating my thoughts, I heard the shouts of excitement of small boys saying “Ui, si BILYAR oh!” (take note of the accent).

Having heard of that remark, I felt like waiting for Manny Villar go down the stairs and have a handshake with him. It quite looked like he was campaigning – utilizing each and every second left before the Election Day begins. Anyway, if I were only, at this point of time, at the right age to vote, I would surely include him among my top twelve.

On the other side, I tried the site Wilmark Gular recommended - the Kabalarian Philosophy, which gives a description of your first name. It was quite surprising that almost all the descriptions under my name fit. Well, I just said almost. It’s up to you to spot the not.

Your First Name of: John Paul

While the name John Paul creates the urge to be creative, independent and original, we point out that it limits self-expression and friendly congeniality with a tendency to be moody.
This name, when combined with the last name, can frustrate happiness, contentment, and success, as well as cause health weaknesses heart, lungs, bronchial area, and tension or accidents to the head.
The name of John Paul gives you a very individual, reserved, serious nature.
You prefer to be alone with your own thoughts, rather than in the company of others.
This name restricts spontaneity in association and the fluency of your verbal expression.
When you are required to express yourself in personal matters requiring finesse and diplomacy, you feel awkward and embarrassed.
Although you realize perfectly well what is expected of you, you are unable to find the right words, and hence you end up saying something inappropriate in a candid way.
You can express your deeper thoughts and feelings best through writing.

If ever you want to try yours, just put the word “Kabalarian” on your search engine and voila! Hehehe… ‘till then!

Hang Over

2007-05-12T20:19:00.000+08:00

I really feel so speechless right now yet I emblazon this blog with a brief but unforgettable entry I have made since my first post.

Phone Calls
Yearbook
Car Ride
Election Posters
Volets
Walter Mart
555 Tuna (In Various Flavors)
Vienna Sausage
3 – 1.5 liters Coca Cola
Buy-One-Take-One Loaf of Bread
Say Cheese (Pimiento and Bacon Flavors)
Spoons and Forks
Paper Plates
Volets Overnight Ticket
Cottage
Swim
Waves
Roller Coaster Slide
Pool With Shower Kuno Effect
Sisid
“Fuck You!” while stretching arms out
“Mahal Kita Pasia!”
The Search For the One-Peso Coin
The Dares
The Extras
The Sando-Clad Man(?) Who Resembles Monster
The Picture-Takings
The Corny Jokes
Baliwag Lechon Manok
The Corny Jokes, again.
Supernatural Stories
The Super High Velocity Fall-In-Line Slide Experience
Stories of Faith
The Man Who Puked Clad in Blue-Green Shorts With Inscription "Puerto Galera"
“Tito Flares Up!”
Arcadia Condominium
The Farewell...
Cielo
Angelo
Laarni
Iric
Malic
Pasia
… and others... (haha)

Mini-Outing lang daw ‘yun. May susunod pa.

Ewan. Wala lang. Handrama ko naman.

All Apologies

2007-05-09T22:25:00.000+08:00

Hay… I’m really sorry people! I never thought I will be too preoccupied by all these UP thingies that need to be accomplished. Along with that, the only free day this week, Thursday, will be allotted for my preparation to Linnaeus’ incoming outing this Friday. Hopefully, everything will go along fine. Or if ever… haha!

There has also been a PC usage competition in this house that it kinda lessened my time to do my stuff and everything. Hay…

It gave such astonishment in my part that I was accepted on my dormitory application. However, it kinda made me feel a little sad since Mrs. Pilario was already looking forward onto having Karl share a room with me at some-relative’s boarding house. I also do think it will be more comforting since the room’s air-conditioned. I don’t know. I’ll just see what happens.

I still don’t know my STFAP bracket. I’ll kill them if ever they placed me on bracket A.

Hay… sorry again!

Rebirth Flame

2007-05-07T13:55:00.000+08:00

Okay. Due to insistent public demand (haha. feeling!) finally, I have come to break my nerves once again for an update. Hahaha… but seriously, if it wasn’t for the tags (courtesy of some friends) musing the hell out for an update, this blog will have suffered a mileage hiatus. Like, you know, everyone needs some driving force to be able to muster up something that makes, uh, well, a little nonsense at least.

Within this span of time (May 7-11), UP Diliman’s enrollment is currently ongoing. Mine’s scheduled on the second day. I kinda feel nervous as I am excited; nervous for my STFAP bracket and excited for my dormitory application. I really hope I can make it. And I think I am not ready yet to meet my fellow maroons. Well, so much for that.

This entry overdue would not have been possible if it wasn’t for the people who, obliviously, gave me an over glowing inspiration to strive further in my damn so-boring life. Well, take that as a compliment. Thanks, bitches! You’re all well-aware of whoever you are.

PS: Why is it not May 11, 2007 yet? I feel like bursting out of excitement!

I Wanna

2007-04-28T12:10:00.000+08:00

I’m tired

I’m tired of this mustache

Everyone has been teasing me

of this conspicuous goatee of mine

I’m tired of eating grass!

I’m tired of being a goat!

~

I wanna eat

I wanna grow fat like a pig

I wanna eat like a pig

I want kaning baboy!

And all those you could relate to a pig

‘Cause I want to be a pig!

~

I wanna listen

to music that soothes my eardrum

But I want it loud

So loud it would make my eardrums bleed

Will it still be music that soothes?

~

I wanna think crazy

‘cause I know I’m crazy

My studies, my life, my priorities...

I do them like crazy

That’s why I’m crazy

~

Nonsense as it may seem

That’s how I want this to be

And without any effort, I know this is all I will always get

I have no regret

~

I have friends around me

Friends that I owe much

Friends that I love

Friends that I care for

Friends that I will forever treasure

Friends that deserve more than this stupid crap I have made

~

I have no regrets...

That's why I’m promoting this link Jay-V has sent me a couple of minutes ago. Thanks, Jay-V! http://www.clementsen.com/email/friendship.php

I wanna dedicate this to, obviously, all my friends! You know who you are! Bwahahahahaha!

The poem was, of course, a mere joke. Hehehe… well, except for the last part!

"Rat Race"

2007-04-27T12:25:00.000+08:00

I guess I expected too much.

Surprisingly, to my own state at least, I never thought UP Diliman also shared the same tradition of having such incompetent instructors, like in MaSci. I really hate speaking such; mind them, they are putting our learning competencies at risk! And God, I never thought I would think (and speak!) this way.

Devoured by boredom like I always am, I thought of putting the names of my instructors on Yahoo’s search engine. Astoundingly, three results appeared on Ms. Mary Jessel Duque’s name. And this are what some of the UP people have to say about her:

“ma'am Duque? haay.. perfectionist! she's always late..

and... I don't know... basta.. hirap..

well unless super duper galing mo sa paper.”

-green eyes-

Now, you see?! Perfectionist is okay. But, LATE?! You see, being a perfectionist mandates a big demand! Well, I’ll forgive her if she teaches like Ma’am Jacob. But man! Mag-ayus-ayos siya!

Well, seems like I must now run away from her. You know, like, CANCELLING my enlisted schedule on her. Haha!

Itaktak Mo

2007-04-21T23:20:00.000+08:00

"Ang late, magtataktak sa Faura!"

9:00 AM ang usapan. Si Dane Marc, ang pinakaunang dumating, ay 10 am na nakarating.

I won't ever forget this day.

"Pictures do paint a thousand words."

O ayan. Kahit isa lang iyan, I won't ever forget this day.

Everything turned out more than what the mind has expected.

~

I won't ever forget this day. Need I say more?

Itaktak mo. Hehe

Bittersweet

2007-04-18T16:33:00.000+08:00

Bitches, hello once again! It has been a long hiatus prior to my last update, hanubayan! Well, blame it all to my very own indolence. For the weeks that had transpired, I spent most of my time with my laptop, which is why, during those times, I was really lazy for an update.

The HP laptop – well – I got one as a Graduation present from my Lolo. Pretty kind of him, isn't it? Well, there's always this bitter side of story: he is currently having a struggle against cancer and he's been undergoing series of chemotherapies. Well, I just do pray that God may give what's best for him. THE BEST - whatever it may be. He is currently living by himself – no special anything and the sort. That’s why I really do pray hard for him.

Before I proceed further in this entry… let’s talk YM.

Being buzzed off by someone is really irritating. Now, I know what Loribelle feels… hehe. Anyway…

Despite all the conflicts I have had with my schedule, I was still able to join Moseley’s outing. Yup, no matter what disparity had appeared in between, the desire of the heart still prevailed. Haha… emo! Whatever! Well, I am just hoping for parallelization to take into place. This Saturday (well, I’m not really sure when, but it is a Saturday, mind you bitches) Linnaeus 06 is planning to have a sort of talk about our outing. That day might as well turn into a short get along, for this will someday be once in a blue moon or worse, this might not happen again. Hay… so emo again!

Hmm… last but not least, I am really enjoying the features my new phone has to offer. Though it’s not really an N series Nokia phone whatsoever, the thing is that, it has been a long three years since I last had a cell phone. It kinda serves me now as a storage device for my precious files, since our computer’s been so prone to reformatting (it has always been our last resort whenever the computer’s infected).

Oh, and by the way, since it’s my, again, first time in this entire three years to handle a phone, I got really lazy about Globe’s unlimited texting. On the cover of the sim card package, it says something about that free 3 days unlimited texting if ever I load it with twenty five pesos. Well, I didn’t really read that one much, which is why, now, it turned out that I squandered my sixty pesos load thinking that I can text unlimited. Well, sinong tanga? Mga bitches talaga kayo.

That’s it for now, people. Bye bye!

Letters

2007-04-06T16:51:00.000+08:00

Hello! I’ve once again invaded the serenity of my blog with its fresh-from-the-oven skin. So what’s with this English speaking filling up my system and blurting the heck out through this entry? Well, you see, I still have a lot of LETTERS to accomplish – letters that must be written in English (to show formality, perhaps?) And yeah, letters that are compulsory. The thought then made me ponder: are letters supposed to be mandatory?

As far as I can remember, I had already done a lot of letters, most of which, are addressed to my relatives. I, together with my co-scholars, am also obliged to make a thank you letter to our sponsor Mrs. Marissa Toledo-Peterson, one of MaSci’s valedictorians. Thinking of those heaps of letters typewritten on the computer makes me kind of feel guilty, for most of those didn’t come from the heart. I don’t really want to sound mushy whatsoever. It’s just that I think I smelled like tupperware to those letters – fake “I miss you” and the heck. Well, maybe, what I really have to do is to only speak/write what I do feel, and not whatever I just want to put just for the sake of filling in the spaces. Anyway, I’ve also come to realize how stupid I am for making this lilliputian thing a big deal.

So that’s it. I don’t really have to be emotional and express all of my thoughts whole-heartedly to all of my letters. There are business letters anyway, which only have space for business matters.

Someone Has Texted

(Now that’s Juca-ish)

While typing this, I found out that someone has texted me. It seems that that person wants to speak out about something. Well, so much for my desire to reply, I wasn’t able to. I'm out of load, bitches.

There's So Much To Miss. Yet...

There is so much to miss from MaSci. I won’t be able to walk again at its hallways and corridors and staircases for the next school year. I won’t be able to see the faces I’ve been for the past four years as I did before… and etcetera.

There’s so much to miss; the reasons mentioned above were some of the things that drove me crying last Graduation Ball. Yet, as I dig my “treasure box”, I found things which are of MaSci’s property. What the heck! After all, whether I like it or not, I still have to return those things back to where/who they belong.

I still have Ma’am Torress’ book.

I still have Barvi’s Twilight.

I still have a lot to return. (and mind you, I still have debts to pay back)

Well, so much for my random thoughts. Goodbye for now!

Someone's Friendster Profile

2007-04-04T02:27:00.000+08:00

Hay... madaling araw na. As usual, wala akong magawa. Tulog na ang halos lahat ng mga tao sa aking messenger list kaya naman napag-isipan kong magmuni-muni sa Friendster. As usual, nagbrowse ako sa mga profiles ng kung sinu-sino. Pero siyempre, MaScians pa rin naman ang domain ng mga profiles na tinitingnan ko.

Nakaheadphones mode nga ako ngayon eh. Nakagawian ko na talagang magbukas ng Windows Media Player (okay, poor lang kami eh. hehe) sa tuwing ako'y magcocomputer, mayroon mang ginagawa or wala. So ayun.

Ilang profiles din ang mga nadaanan. Habang nakikinig ako sa paborito kong kanta, bigla na lamang may nag-play na BGM. Well, courtesy, of course, ng kanyang Friendster profile. Wala lang. Mas pinili kong pakinggan 'yung napakasimpleng BGM na iyon. I just felt nostalgic about... things.

"Hindi na maibabalik ang nakaraan"

That was the status message of a friend in my Yahoo Messenger list hours ago.

That person - the one who owns the Friendster profile... wala lang. Was it envy or admiration? Well, kung ano man sa dalawa, ang masasabi ko lang, talagang napakaswerte niyang tao. Sa pagkakatanda ko, nasabihan na niya ata ako na adik raw ako sa Math. Ewan. It's just that... pagkatapos ng lahat ng kanyang mga papuri sa aking mga walang kwentang skills, I still find that person luckier than me. Ewan. Masama ang mag-compare, anyway.

Hehehe... wala lang. Salamat talaga sa napakasimpleng BGM (tama kaya ang term ko?) na iyon.

Grabe. Hindi ko sasabihin ang pangalan ng taong iyon. Acquainted naman kami pero hindi gaanong close.

Hehehe...

Hay... good day! Habang ako'y nagtytype dito, ang lahat naman ay tulog na. May all of you have a good night sleep!

Hay... I'm like so emo again! But siyempre, being emo doesn't always mean sadness. Wala lang. Nostalgia nga eh, bitches!

Wala sanang limutan ha! T_T

New Skin

2007-04-03T15:06:00.000+08:00

Hello mga tao! Matapos ang ilang buwang tag-hirap at kakulangan sa oras, finally, naisipan ko na ring mag-generate ng bagong skin. Well, kahit papaano, it took me some time. Kaya nga naghintay muna akong magkaroon ng time. Well, nakakatuwa rin since ngayon, talagang naghahanap ako ng mga pagkakaabalahan.

Well, ano po bang masasabi niyo sa aking napakaplain-white blog skin? Hehehehe...

Siyempre, salamat rin sa blogskins.com dahil doon ako kumuha ng HTML codes; I just did some editing.

Ewan. I'm so like lost for words! So eewie! Well, at least, mas maganda na kay Juca ang aking skin. That's already a great consolation. Haha!

Hey Barvi! Nasa akin pa rin 'yung CD mo. Hehehehehe...

May mga utang akong hindi nabayaran. Hayaan niyo. I'll pay someday.

Salamat sa lahat! Hindi ko malilimutan ang lahat ng mga nangyari sa akin during my high school life. Grabe. I can't believe we're all off to college!

Well...

Godspeed, batch '07!

Mamimiss Ko Kayo

2007-03-28T00:33:00.000+08:00

Okay. Ngayon ang araw ng aming Graduation. Wala ako ngayong masabi. Ngunit nakatitiyak ako sa isang bagay - marami akong mamimiss.

Well, sa apat na taong kabangagan ko sa eskwelahang ito, marami akong nakilalang mga nilalang. May mga maluluwag ang turnilyo, iritada, maldita, suplada, sira ulo, mayayabang, malalakas mang-asar, magagaling mambarbero, manyakis, malilibog, malalapad ang nguso, matutulis ang baba, emotional etcetera. Lahat sila'y hindi ko malilimutan.

LAHAT.

Hindi man ako nakagawa ng isang dedication notebook, ang mga litrato ang magsisilbing instrumento sa aking pagbabalik-tanaw, kasabay ng mga masasayang karanasan. Ewan. Ang drama. Marami akong mamimiss.

Kilala niyo na kung sino kayo.

OO, kayong lahat na binigyan ko ng importansya.

Kayong lahat na pinapansin ko.

Kayong lahat na sinasamahan ko.

Magfeeling na kayo.

Maging proud tayo sa ating sarili dahil alam nating lahat na maraming nilalang sa ating paligid ang proud DIN sa atin. Oo, may mga magulang kayo; may mga kaklase kayo; may mga teacher kayo. At higit sa lahat, nandiyan Siya.

Haha. Kurni ku.

Thanks to You

2007-03-23T23:28:00.000+08:00

Grabe naman. Parang kaninang umaga lang, depressed ako dahil sa 'gabundok ng mga problemang naibabato sa akin. Ito nga ang isa sa mga dahilan kung bakit kahit na maaga akong nagising, minarapat kong magkulong at huwag pumasok. Ewan ko. Buti na lamang, maraming pampalubag loob.

Marami nga pala akong gustong pasalamatan. Salamat sa mga taong dumamay sa akin, whether directly or indirectly. Haha... ewan. Kilala niyo na kung sino kayo, at pwede kayong magfeeling kung gusto niyo.

Mag-eenumerate ba ako ng isa?

Okay.

Ang sarap talaga ng feeling kapag may dumarating na isang letter, lalo na kung naka-address ito sa iyo. Ang kaso, hindi ako ang nakatanggap, dahil nga wala ako noong mga oras na iyon sa bahay. Wala rin ang mga magulang. Ang tangi lamang nakatanggap ay ang tenant na nangungupahan sa amin. Hehehe... Mang Nestor kinda congratulated me nang ako'y maqualify (ehem... naooverwhelm lang ako... pagpasensyahan na) sa E.T. (Edwardson Tagura?) Yuchengco Institutional Scholarship. Hahahaha! Naooverwhelm lang talaga ako! Woohoo! Pasensya na!

So ayun. Masasabi kong isa si Jerome E. dela Cruz (Head of Center for Scholarship and Financial Assistance) sa mga nagpalubag ng aking loob. Siyempre, isa rin si Mang Nestor! Haha!

Kei.

Ang kaso... hindi naman talaga ako mag-aaral sa MAPUA eh. Pero sayang talaga... sana sa UP nalang 'yung scholarship na iyon. Mahirap lang naman kasi kami kaya ako nag-aaspire maging Iskolar ng Bayan, you bitch!

Salamat talaga sa lahat.

Anyway...

Pasensya na talaga kung hindi ako nakasama sa bonding time ng Linnaeus. Alam ko naman na I have missed half of my life nang hindi ako nakasipot, kaya huwag MO nang ipamukha.

SORRY.

Anyway, ulit...

Hey You! Yeah, You... salamat talaga sa Iyo. Pinakinggan Mo ako. Sa mga hindi naniniwala sa Kanya, all I can say is that you, as well, are missing half of your lives.

Half-life? Yuck... haha!

Mga Kasiyahang Dulot ng Kalokohan

2007-03-22T00:42:00.000+08:00

Hanggang sa ngayon, hindi ko pa rin alam ang dahilan kung bakit bigla na lamang nasira ang aming computer. Sana talaga'y maayos na ulit iyon; kahit papaano kasi, marami na rin akong nasave doon. Mahalaga rin pala sa akin ang YM Archive. Hehe...

Ang pagtitipon na dahil lamang sa class picture-taking ay nauwi sa isang mahabang panahon ng pagtanaw sa nakaraan.

Maraming picture-taking ang naganap. Kasabay nito, naisip ko na talagang ang dami nang nagbago. May kaunting air of bitterness. Gayunpaman, hindi naman naghari ang galit. Haha! Hindi mo rin aakalain na dati'y magkalove team kami ni Pura. At siyempre, nariyan din ang pagrereminisce sa mga Marconi names.

Ewan ko. Hindi ako masyadong sinisipag magtype eh. Ang masasabi ko lang, sana'y masulit ko ang mga nalalabing oras ko sa MaSci, kahit na ako'y two weeks nang nalalate. Hehehe...

Pero siyempre, walang suspense ang buhay kung hindi ka dinadalaw ng lungkot... galit... pighati... whatever. Hehehe...

Grabe. Hindi pa pala tapos ang Golf Tournament! Tatalunin kita Jan! Kulelat ka Juca! Hahaha!

Grabe rin 'yung usapan ng Linnae kanina. Masyado kayong... curious? Hahahaha...

Sige. Pagpasensyahan niyo na talaga kung medyo walang kwenta ang mga recent posts ko sa blog na ito. Pagbigyan niyo na lang ako, since gagraduate na rin naman kami eh. That is, Batch 07 MaSci. Hahaha! Whatever!

As I Walk the Aisle... Weh!

2007-03-20T23:47:00.000+08:00

For the past few days, masasabi kong hindi na masyadong hectic ang aming schedule since ang inaatupag na lamang ng batch '07 ay ang pagpapractice sa aming Graduation Rites at ang pagpapaprima sa clearance. Ang puhunan na lamang namin sa mga bagay na ito ay boses, at siyempre, pawis. Haha! Ito'y isang linggong paglilinis ng mga classrooms, pagbabayad ng mga dapat bayaran (at grabe, I'm like SO gipit), at siyempre, pagkanta.

Hindi ako masyadong makapagsurf (at makapagbloghop) dahil hindi ako masyadong komportable sa laptop (wow naman... umaasenso ang kambing) Kaya ayun... medyo nahihirapan din akong magtype! Hehehe... sira 'yung computer namin! Hanubayan...

Grabe. Ang dami talagang nangyari these past few days. Ang masasabi ko lang, I'm so disappointed with (?) myself. Wala lang. Akin nalang 'yun. Wahahahaha!

Yuck. Kahit wala masyadong kwenta itong post na ito, gusto ko pa rin itong ilagay sa blog ko. Wala lang. Kasi para sa akin, masarap yung feeling ng binabalikan ang mga post na ito kung saan ilang araw na lamang ay gagraduate na ako. Kumbaga, ang pinakatitle ng mga recent posts ko ngayong March ay "As I Walk The Aisle". Haha... gets niyo ba?

Parang ganito yun...

Diba, sa simula ng graduation, maglalakad tayo ng sobrang bagal? Ang isinisimbolize ng paglalakad na iyon ay ang mga araw na nalalabi bago sumapit ang graduation. At kapag dumating na ang moment na nakarating na tayo sa ating upuan, ito ang magsisimbolong simula... ng graduation day? Ewan. Bahala na.

At least ako, nagets ko. Haha!

Pasensya na talaga ah... hindi talaga ako makapag-isip. Tapos, hindi rin ako komportable sa pagtytype ngayong araw na ito.

Ahahahaha... salamat ulit sa pagcocomment sa mga wala kong kwentang posts, Mang Gerome!

Parang Barbero Lang...

2007-03-17T16:07:00.000+08:00


Handwriting Analysis:



What does your handwriting say about YOU?

You plan ahead, and are interested in beauty, design, outward appearance,and symmetry.
You are a person who thinks before acting, intelligent and thorough.
You are diplomatic, objective, and live in the present.
You are a talkative person, maybe even a busybody!
You enjoy life in your own way and do not depend on the opinions of others.

Parang Laarni lang...

My Sanctuary

2007-03-16T22:47:00.000+08:00

Hindi ko alam kung bakit, ngunit sa tingin ko'y pinipilit ko lamang mag-type ang aking mga naninigas na daliri. Mula sa pinakasimula, tinatanong ko na ang aking sarili. "Bakit itinutuloy ko pa rin ang pagtytype sa kabila ng aking discomfort?"

Ewan. Walong araw nalang. Walong araw na mabilis lilipas. Gusto ko nang LUMIPAS ang lahat, ngunit sa kabilang banda'y nagdadalawang-isip.

Ako siguro'y nilalamon lamang ng galit. Galit - dati nama'y hindi ako marunong magalit.

I guess I'll regret the day that I have mastered the art of swearing at certain people.

And at the same time, I'll regret the day that I've learned to express myself through words. Words, which I think, are not enough to convey whatsoever is needed to be known.

I guess, for now, it's better to shut things up; keep matters closed. That is, keep everything more closed.

Now, I've realized how stupid I really am for generating such public blog knowing that for the past years, I have been laying all of these deeper things, as they call it, in an isolated sanctuary.

Paprint

2007-03-15T19:12:00.000+08:00

Nananawagan ako sa iyo. Oo, sa iyo na may mabuting kalooban.

Paprint. Mamayang 11:30 pm. Sana 'diba may makabasa nito.

Pasensya na. Pagod (grabe, napapagod pala ang mga tamad) kaya matutulog muna. Sana naman magising ako para maisend ko sa iyo itong ipapaprint ko; kung sino ka man, ang masasabi ko lang, talagang ginintuan ang puso mo.

Dilemma

2007-03-10T22:01:00.000+08:00

Waw. Magkasunod na entry. Kagulat ba?

Nalilito ako ngayon kung anong landas ang aking tatahakin. TLE ang ugat ng lahat ng ito. Namimili tuloy ako sa pagitan ng Civil Engineering, Chemical Engineering at Electronics and Communications Engineering.

Why Civil Engineering?

Ito lang naman kasi ang pinakaunang pumasok sa aking utak, inspired by Michaelle Cueco's ate. Kaya lang, matapos kong balangkasin ang aking mga kakayahan, I realized that Physics will never love me kahit gaano pa kagaling magturo si Sir Bau. Haay... ang drama ba? Ayon sa mga tao sa aking paligid, lahat naman daw ng Engineering courses ay may pisika. Ang kaso, masyado raw marami sa Civil. Hindi ko kayang lulunin ang hirap, lalo na't, katulad nga ng sabi ko, hindi ako mahal ng Pisika. Hehe. Ito nga pala ang nailagay kong first choice sa aking Application Form. Wish me the best of luck.

Bakit naman Electronics and Communications Engineering?

Dahil siguro sa guro naming si Ginoong Bangayan, naisip ko na magiging madali na sa akin ang ECE sa kolehiyo dahil kahit papaano ay may background na ako sa mga aralin ukol dito. Ang kaso, palagi akong late sa klase niya. Kaya naman hindi ko masyadong naabsorb ang lahat ng kanyang mga naituturo. Bukod pa roon, medyo pasang-awa ang mga grado ko sa kanya. Medyo discouraging, hindi ba? Hehe... second choice ko naman iyon sa aking Application Form.

And Chemical Engineering?

Dahil nga sa kagalingan ng aming guro na si Binibining Coco, nainspire akong isali sa aking dilemma ang Chem Eng. Kahit papaano naman, naging maganda ang aking mga grado sa Kimika noong ikatlong taon. Medyo ok rin naman ang mga grado sa Advanced Chemistry. Pero ewan. Mahirap na rin ang magshift.

Kailangan nang magbalangkas. Ano kaya sa tatlo ang landas na tatahakin? Kung ano man sa ito ang aking pipiliin, naway maging maunlad ako sa propesyong ito. Hehe. Drama ba?

Mayroon pa.

Sa hindi malamang kadahilanan, qualified ako sa scholarship ng MAPUA. Hehe. Na-flatter nga ang bits (bitch). Ibig sabihin kasi noon, mas mataas sa 80% ang aking nakuha. So you see? Haha. Umaakyat na naman ang aking dugo sa aking visage.

Napakaganda ng mga benefits kung saka-sakaling kakaririn ko ang scholarship sa iyon. 'Yun nga lamang, sa tingin ko, medyo nabadtrip sila noong tinanong kong "Maaari po bang magproceed sa screening ng scholarship kahit hindi pa ako nakakapagconfirm ng slot?" Hahaha. Reservation kasi ang term nila; confirmation ang term na ginagamit sa UP. Hehe.

Hay...

Hehehe... sana nga Mang Gerome, makapag-UP ako. Hehe.

Wala Lang

2007-03-09T23:34:00.001+08:00

After restless nights of staying in front of the computer, finally, I was able to resume to my blogging. As you can see, I am expressing my self in a language I am not good at. Well, I just want to give a shot, at least, in making an entry written in English.

It's a good thing to know that I was able to finish almost all of the requirements my teachers have demanded. Though I was, at first, reluctant upon memorizing the specification thingy, in the end, it was such astonishment on my part that I was able to memorize such one-page shit in a short span of time. Thanks for all those who have forced/inspired me. Haha

Ayoko na nga. Mukha akong tanga. Haha.

Lahat ng bagay... Ewan.

Sa mga nakalipas na araw, o maaaring linggo, alam kong hindi ako masyadong nakapaglaan ng pawis sa mga gawaing ukol sa paaralan. Kaya naman ang lahat ng mga markang nakuha ko ngayon, ito man ay mataas o mababa, ay nakapagbigay sa akin ng kasiyahan. Ang totoo nga niyan, masasabi kong talagang napakasarap ng pakiaramdam kapag nakakakuha ka ng mataas na marka sa isang pagsusulit na alam mong hindi mo naman pinaghandaan. Maganda rin ang naidudulot na pakiramdam sa akin kapag ako ay nakatatanggap ng isang pasang-awang marka sa isang pagsusulit, dahil ipinaaalala lamang nito ang aking pagiging tamad sa aking mga aralin.

Hay... bahala nalang. Lasapin nalang nating mga seniors ang mga huling araw natin sa MaSci.

Ganito pala ang pakiramdam... ( )

Of Gratitude and -------

2007-02-23T22:23:00.000+08:00

Ilang araw din akong nagkaroon ng irregular na pagbubukas ng kompyuter. Kaya naman kung inyong mapapansin, ang blog na ito ay medyo inaamag na. Gayunpaman, narito akong muli upang magsimulang maglinis sa pamamagitan ng pag-uupdate sa blog na ito nang sa gayon ay mayroon kayong matatawag na "update".

Ilang araw na rin ang nakalipas mula noong ako'y nag-update. Natapos na ang kaganapang sinasabi ng mga nasa ikatlong taon na "an interlude to remember" - walang iba kung hindi ang JS(T) Promenade. Well, masasabi ko naman na kahit papaano'y naisagawa naman ng maayos ang okasyong ito. 'Yun nga lamang, ikaw ay talagang pagpapawisan kung saka-sakaling atakahin ka ng pagwawala sa gitna ng dance floor.

Masasabi ko na kahit papaano ay naging matagumpay ang Promenade; wala akong karapatang magreklamo dahil hindi pa naman ako fully-paid sa mga bayarin ukol doon.

Dumako naman tayo sa mga pangyayaring dapat abangan ng isang MaSciang iilang araw na lamang ang nalalabing paghihirap sa kanilang pinakamamahal na eskwela...

Sa pagsapit ng ika-26 ng Pebrero, magsisimula na ang sunud-sunod na examinations at compliance of projects. Sabi nga ni Ginang Azu, "set aside your laziness" Well, dahil sa sinabotage niya ang aking grado sa English at Humanities, asa siya! Honestly, ito ang mga oras na kung saan talagang inaatake ako ng katamaran at kabaliwan. Well, dahil nga sa sabug-sabog na ang pamumuhay ko sa MaSci, ano pa ba ang aking tendency? Wala nang iba kung hindi ang ipagpatuloy ang kasabugang aking sinimulan!

Anyway, gusto ko nga pala ulit pasalamatan si Kuya Gerome sa kanyang walang sawang pagbisita sa mga blogs na trip niyang bisitahin. Kung iyong mapapansin, puro siya lang ata ang nag-cocomment sa entries ko. Bwahahahahahahaha...

Salamat rin pala sa taong ito na nagsabing i-update ko na raw ang blog ko. Hahahaha... maraming insights ang naeextract sa mga taong tulad mo. Kung ano man iyon, sasabihin ko na lang after 30 years, perhaps? Haha

Salamat rin pala sa lahat ng mga taong patuloy na nagpapasaya sa aking buhay. Kilala niyo na kung sinu-sino kayo. Kausapin niyo lang ako, masaya na ako. Wow naman... emo ang bangag.

Sige! Sa March na siguro ang update ng karaniwan sa mga MaScians. Buh-bye!

Right now, masasabi kong medyo hooked up ang aking interest kay Edgar Allan Poe's conecpt of revenge. Ewan ko ba kung bakit; alam kong medyo may bahid ng kasamaan ang takbo ng utak ko ngayon. Ewan ko. Anyway, may God forgive me.

Siyempre, hindi sisiklab ang desire for revenge kung walang subject of immolation of anger (hala Juca) Anyway, cut this stupid crap na nga. The person seems to be oblivious to whatever scheme I am initiating. Wala na nga siyang alam, insensitive pa siya! Ano nalang siya? Crap... (Halata ang white ink. Sayang!)

Tadyak ng Kabayo

2007-02-10T20:41:00.000+08:00

Ilang sandali na lamang, kaming mga nasa ikaapat na taon ay isa-isang makatatanggap ng tadyak palabas ng aming pinakamamahal na paaralan. Ngunit siyempre, hindi kami makalalabas basta basta. Ang pinakaaasam na tadyak ay makakamit lamang matapos ang isang delubyong punung-puno ng mga mapanlinlang na pagpapahirap ng aming mga guro.

Ngunit siyempre, kailangan munang lumipas ng JS Promenade na magaganap sa ika-16 ng Pebrero. Siya nga pala, balik na ulit sa dating gawi ang MaSci. Kaming mga nasa ikaapat na taon ay makararanas ng isang promenade na magaganap sa pinakaexclusibong lugar sa balat ng lupa. Malaking halaga ng pera ang nawaldas upang maganap sa lugar na ito ang isang napakagarbong kaganapan. Kaya naman inihahandog ko sa inyo ang lugar na iyon; walang iba kundi ang Manila Science High School Quadrangle! Oh 'diba, sosyal? May five-star hotel na malapit lamang - ang Maceda Hotel. Ang buong populasyon ng MaSci ay siguradong maaaccomodate!

Pero siyempre, as usual, hindi ako masyadong excited. Huwag sanang maopend ang mga nasa ikatlong taon. Ako naman ay dati pang hindi nagkakaroon ng kaukulang paghahanda sa mga magagarbong ebent na nangyayari sa aking buhay tulad na lamang ng JS(T) Promenade. (Junior-Senior-Teacher's Promenade)

Ayun lamang ho. Wala lang ho. Walang unity ang aking entry. Haha!

Paalam!

Turning Point

2007-01-25T22:40:00.000+08:00

Mabuhay! Matapos ang ilang araw ng paghihirap, heto akong muli at nanggugulo sa blog na ito. Ewan ko. Masaya nga ba ako ngayon? Ewan. Hindi ko alam. Ang masasabi ko lang, maraming nangyari.

Una sa lahat, natutuwa nga pala ako't nakapasa ako sa mga Universities na kinuhanan ko ng test. Although hindi ko pa nakukumpirma ang aking status sa De La Salle University (dahil nga kulang ako sa mga requirements), ok na rin ang buhay kong walang kwenta dahil naipasa ko naman ang Ateneo at UP. Ang totoo nga niyan, iyon ang aking top two choices.

Anyway, alam niyo bang gurang na ako? Oo. Isipin niyo nalang, ang araw na ito ang isa sa mga turning points ng aking buhay. Nagets niyo na ba ang ibig kong sabihin? Well anyway, dahil alam ko naman na hindi ako masyadong magaling magbigay ng context clues, sasabihin ko na lang kung bakit ako gurang - birthday ko kasi ngayon.

So ayun. Marami namang bumati. Pero at the same time, ang dami ko na namang narealize. Wala lang. Ayoko na ngang i-elaborate. Basta.

Salamat nga pala sa lahat ng mga bumati. Hay...

Napansin kong unti-unti nang bumabalik ang John Paul Abad na nakilala ko noong ikatlong taon. Oo, nagbabalik na siya along with his deadly negative trait (oo, iisa lang siya. very distinct). Won't elaborate further (ulit!). Haha!

In other news...

Life is full of imperfections; but it does not stop me from feeling good. It's not mockery, I tell you.

Iyan nga pala ang disposition ko ngayong araw na ito. Malamang ang ilan sa inyo ay napataas ang kilay sa kawirduhang naidulot ng quote na ito. Ewan ko. Siguro, weird lang talaga ako. Hehe!

Pahabol: Babuy-baboy na naman ako ngayong ikatlong markahan. Well, what's new? Haha! Bye bye!

Special Mentions:

Manong Edgar
Manong Gerome
Mr. Vindicated
Aling Gidget
Aling Bakekang

Salamat sa regular na pagbisita sa aking blog. Haha! Kung gusto niyong ma-acknowledge, magparamdam din kayo.

Need A Break

2007-01-13T20:04:00.000+08:00

"Huwag kang magmadali, para ka namang hinahabol ng isang batalyon ng mga elepante."

Minsan, gustong ko ring sabihin ang pariralang iyan sa isang elementong nagpapaikot sa ating buhay: ang oras. Grabe, kay bilis nga naman talaga ng oras. Parang kailan lamang, kumuha ako ng Entrance Test sa MaSci; tapos ngayon, isa na akong senior at malapit nang magtapos! Ang bilis talaga ng oras - lalo na kung hindi mo ito napapansing lumilipas.

Sa ika-9 ng Pebrero, gaganapin na ang aming JS Promenade

Kaukulang reaksyon? Hayun, hindi ako tulad ng iba na nagkakaroon ng kaukulang paghahanda. Ang katunayan nga niyan, hindi pa ako fully-paid sa bayarin ukol dun. (donations, anyone? haha) Fortunately, may taong mahaba ang baba na nagsabing sasagutin ng mader niya ang kalahati ng fee. Pero ewan. Won't elaborate further.

Oo nga, talagang ang bilis ng oras. Ngunit napansin ko sa aking sarili na parang hindi ko ito masyadong napahahalagahan sa mga nakaraang araw. You see, lagi akong nalalate sa eskwela dahil lamang sa kabagalan ko sa banyo. Malimit kasi akong natutulala (ok, ang drama.). Ewan. Ayoko na nga. Won't elaborate further.

Oo, ang bilis ng oras. At unti-unti ako nitong pinipira-piraso. Malapit na rin ang Periodic Test. Well, good luck nalang sa mga taong napipiraso.

Reunion: The Aftermath

2006-12-31T02:14:00.000+08:00

To all MaScians: HOY! Before you continue reading, gusto ko lang sanang ipaalam sa inyo na maaaring hindi kayo masyadong maka-relate sa entry na ito. Anyway, kung isa kang pasaway then indulge!

~

My instincts tell me that mountains of projects and assignments are needed to be finished before the resume of classes; but it seems that I lack the nerve to start working. I don’t know. I feel like I forgot all the things we have tackled for the past months. So why exert effort on making this entry? Well, as they say, expect the unexpected (connect?) Today, longing and joy visited my ego unexpectedly.

~

Bumulong na naman sa akin ang aking instincts. Ang sabi niya, magtagalog nalang daw muna ako. Hehe.

~

Kung mapapansin niyo, December 31, 2006 na ang date ng entry na ito. Madaling araw ko na kasi ginawa ang post na ito. Eh yung ikukwento ko nga kasi, December 30 nangyari! Ang kulit niyo.

~

So ayun nga. Natutuwa ako dahil after three long years, napagdesisyunan muli ng aking mga kaklase sa elementarya na mag-reunion. Ewan. Oo, gusto ko silang lahat makita. Pero may isa pang side of me na nagsasabing huwag nalang daw ako pumunta dahil hindi pa ako handa. At dahil nga may gera na naman sa loob ng aking bangag na ulo, parang neutral lang ang feeling ko (ngek? may gera tapos neutral?!) Alam niyo na... kasi nga 50% of me says pumunta ako and 50% says huwag akong pumunta, kaya siya neutral.

At dahil nga may gera sa ulo ko, hindi ako nakarating sa napagkasunduang oras (which was supposed to be 10 am) At bukod pa sa gerang aking dinadanas, nahirapan din akong kumbinsihin si Mama due to some unknown reasons, again. But anyway, bumigay rin siya. Haha.

So ayun nga.

Thank God, nakapunta ako sa bahay nina Brenna by just following directions given by her mother. Haha. Hanggaling!

Sige, ipakilala ko muna yung mga present sa reunion.

~

Aia Micah Dioneda

Kung MaScian ka, malamang may chances na kilala mo siya. Hindi ko naman masasabing naninibago ako sa itsura niya considering na ilang beses ko na siyang nakikita sa apat na taon namin sa MaSci. Well, ganoon rin naman ang opinion ng aking mga kaklase - wala raw masyadong nagbago kay Aia. Pumayat lang raw (ng kaunti)

Aibar Rabi Rashad Bibi (?!)

Sa pangalan pa lamang, mahihinuha na Muslim siya. Hehe. Sabi nga ng aming mga guro noong elementarya, mukha raw siyang bumbay. Well, his look and stature when I saw him convinced me na mukha talaga siyang bumbay. Haha. Saka ang lalim na ng boses niya. As usual, joker pa rin siya. Saka nanligaw raw siya lately kay Eunice, pero hindi siya tinanggap. Haha. Marunong na rin siya maggitara!

Desmond Bryan Carrasco (Las Piñas National High School - Main)

Siya nga pala ang ka-loveteam ni Aia noong elementarya. Wala namang nagbago sa itsura niya, pero may girlfriend na siya (aww...) S1 nga raw ang position niya sa CAT eh (well, as if may suspense ang CAT namin...) Tahimik pa rin siya as usual, pero approachable pa rin naman.

Madel Salas (University of Perpetual Help)

Hehe. Hindi ko rin masasabing nagbago yung itsura niya. Pero siyempre, siguradong maraming nababaliw na nilalang sa kanya dahil sa kanyang taglay na kagandahan. Bukod pa roon, mahihinuha rin ang kanyang energy. May topak rin siya. Hehe.. saya nga eh. Player nga siya ngayon ng Volleyball sa school nila eh.

Rose Ann Malijan (Las Piñas East National High School)

Isa pa itong career girl. President kasi siya ngayon ng SSG sa school nila (bigating bata...) As usual, pamatay ang boses niya na sa tingin ko ay alto. Sa tingin ko rin ay wala siya masyadong ipinagbago, dahil nga lagi ko siyang nakikita sa Friendster sa tuwing nag-susurf ang kapatid ko. Magaling ring maggitara at punung-puno ng energy like Madel.

Brenna Bernadette Gratil (St. Joseph Academy)

Itong batang ito, ngayon ko lang ulit nakita. Kaya naman nanibago ako sa itsura niya ngayon - medyo maigsi na ang buhok niya compared noong elementary. As usual, puno pa rin ng humor ang kanyang mga pamatay na hirit. Adik rin sa gitara. Sa bahay niya pala kami nagtipun-tipon.

Jeffrey Fernandez (Las Piñas National High School - Main)

Grabe. Ito ang isa sa mga hindi ko agad namukhaan. Sa pagkakatanda ko kasi, maputing maputi siya dati. Pero ngayon, medyo kayumanggi na siya. Yung nature nga pala ng buhok niya ay katulad ng kay David Chow. Nagkaanim na girlfriends na rin siya. Adik rin sa gitara.

Mhelrick Batadlan (?!)

Itong batang ito ay medyo nahihiyang makihalubilo sa amin. Pero natutuwa ako nang binati niya ako noong ako ay nakarating (hindi ko nga rin siya namukhaan eh, bad me!) Grabe. Mukha na talaga siyang mabait (unlike dati, mukhang masama? haha!)

Rosalianne Valiente (St. Joseph Academy)

Siya naman ay long-haired na ngayon. Tahimik lang siya pero sa tingin ko, tinatago lang niya ang kanyang kulo. May jugjug na rin siya - ilan na kaya ang mga lalaking nagdaan sa kanya? (ang dami kasi niyang pimples eh. haha!)

Nathaniel John Cruz

Ito rin, isa pang MaScian. So ano pang masasabi ko? Ganoon pa rin siya! Hahahaha! Hay naku... dahil sa kanya, medyo may nalaman sila tungkol sa akin, with the help of Aia.

Mark Viñas (Las Piñas East National High School)

Ito ang pamatay. Dati rati, ang taba niya. Imagine Marc Ladaga, ganoon siya kataba dati (hahahahaha... sorry Mr. Ladaga. Hindi po kami close!) Pero ngayon. halos kasing payat ko na siya! Grabe. Bassist ata siya sa kanilang banda.

Mary Eunice Lodripas (Las Piñas National High School - Main)

Hu-waw. Habulin ito ngayon ng lalaki (isa na nga roon si Aibar) Marami nang nanliligaw diyan eh. Pero siyempre, mabait pa rin siya. Kami nga yung madalas na magkausap eh (magkatabi kasi kami noong Grade 6)

~

So ayun. Si Aibar ang may pinakamahabang description ah! Hahaha...

~

So pagkatapos nga noong eating session namin, ni-reminisce namin yung mga past experiences namin. Imagine, six years rin kami nagkasama, kaya naman medyo matagal rin yun. Nagulat nga ako at marami silang natatandaan. Napag-usapan pa nga namin yung isang teacher na itatago ko sa pangalang "Reming"

Naging guro kasi namin ito sa Science noong Grade 4 at Grade 6 (no wonder kung bakit wala kaming alam sa Science. Haha) Ganito palagi ang senaryo sa klase niya:

Reming: (magkakabit muna siya ng mga visual aids. I-expect mong sakop ang buong balckboard sa dami ng kanyang naisulat) Okay class, Today, we are going to discuss about "Tides"

Class: zzzzzzzzzzz.....

After five minutes...

Reming: Alam niyo ba, dalawang beses na akong namatay. Nakita ko na nga si San Pedro sa langit eh...

Class: zzzzzzzzzzz.....

After five minutes...

Reming: Tarantado talaga iyang asawa kong iyan... Ang tagal tagal ko nang naghihirap nang dahil sa gagong iyan! Kung hindi ko lang sana nakilala iyon, mayaman na ako! (sabay hagulgol... then she will burst into tears)

Class: ... ha?

So ayun nga. So much for you to know why Pamplona Elementary School Central has produced a lot of science-inclined students. Haha!

~

So pagkatapos nga ng bonding session namin, nilaro namin yung napakatraditional game na nilalaro namin dati: ang "Kindat-Killer" Grabe. Natawa rin kami kay Jeffrey kasi hindi namin ma-distinguish kung kumikindat ba siya or not (singkit kasi eh. haha) Mayroon naman isang time na kung saan nag-CR si Eunice (katabi ko nga pala siya) Noong dinistribute na yung cards, Killer card yung napunta sa akin. Kaya naman pinagpalit ko yung card namin ni Eunice. Tapos yun pala, Killer din si Eunice! Hahahaha... Kaya nag-join forces kami. Kunwari, inosente kami. Kaya naman at the end of the game, ang naparusahan ay yung mga pulis. Haha!

Pagkatapos noon, biglang dumating ang isa pa naming kaklase na galing pa sa ibayong dagat (Joke! Sa Cavite lang siya.) na si Kirstin. Grabe. Inulanan niya tuloy ako ng intriga about... things. Haha! Pero siyempre, hindi ako nagpatalo. Bigla rin kasing dumating si Jeonard (ang kanyang past...) Hehe. Kaya naman todo pang-aalaska ako sa kanya. Haha. Nagkaroon din pala kami ng vanity session (picture picture!) Pero siyempre, pulubi kaming lahat kaya naman puro cellphones lang ang gamit namin in picture-taking. Nagkaroon din kami ng mga soundtrip sessions dahil nga musically-inclined ang karaniwan sa amin.

At grabe. Nag-darts rin kami. Haha. As usual, maraming muntik matamaan (at puro si Nathaniel ang dahilan) Ang galing nga eh, natamaan ko yung gitna. Haha!

Grabe. Ang bilis nga ng oras. Hindi ko akalaing eight hours na pala ang nakalipas (10am-6pm) Grabe. At para mas humaba pa ang aming bonding session, nilakad namin mula bahay hanggag tricycle terminal. After that, nag-bus kami (kung tutuusin, pwede ang jeep. trip lang)

Sayang nga eh. Ako ang unang bumaba. Sayang naman. Pero okie lang. Grabe. Mamimiss ko rin sila.

Thank you for giving me such set of friends. Rizal. Padolina. Marconi. Linnaeus. Moseley

PESC. MSHS. 'Da best!

Grabe. Salamat talaga. Salamat talaga sa experience na ito. Salamat sa lahat ng mga taong napalapit at nagpahalaga sa akin. Salamat talaga. In return, gagawin ko rin ang lahat upang maipadama sa inyo ang tunay na halaga ng isang kaibigan.

Madrama ba? Haha!

Buti nalang pala at nagpunta ako.

Sige paalam!

Blisters of Boredom

2006-12-27T15:49:00.000+08:00

BEWARE: Please kindly take some precautionary measures before you dare continue on reading this entry. May contain some odd doses you might not want to take.

Uh?

Kamusta na blog? Huwalalang. Grabe naman itong buhay kong ito - punung-puno ng suspense. Grabe. Marami talagang nangyari sa akin kaya nga wala akong maikwento sa blog na ito eh. Ironic ba? Haha... ewan. Napakamonotonous ng Christmas namin ngayong taon na ito. Hay... pasensya na talaga Panginoong Diyos (haha... wala lang)

Hmm... gusto ko nga palang batiin ng Hapi Bertdey si Mykol Kwiki (Michaelle Cueco). Hopefully, mabasa niya ito. Pero as far as I know, minsan na lamang siyang mag-internet. Anyway, tatawagan ko kaya siya? Ewan. Masyado ko nang dinodominate ang linya ng telepono. Alam niyo kasi, dial-up lang ang aming internet connection kaya naman once na i-connect ko ito, hindi na makakatawag ang sanlibutan (ipinatanggal na namin ang call-wait so that chances of disconnection could be minimized)

Hay... ako ba ito? Sa pagkakaalam ko, hindi naman ako palakwento. Pero sa bagay, hindi ako makapaniwala na kahit papaano, nagiging makapal na rin ang aking mukha sa pag-eexpress ng aking sarili (through the fuckin' use of this electronically-operated blog? Ewan)

So bakit nga pala gloomy ang Krismas mo, JP? (wow. hu da hell is JP?) Wala lang. Medyo laganap kasi ang atmosphere of war sa aming angkan. Grabe. Sana naman maayos na ito... maybe someday? Balang araw? Kasi naman eh! Bakit kasi nakasanayan ko na ang salitang ito? Ito ata ang dahilan kung bakit natatagalan ang lahat - tulad na lamang ng mga devices na hinahangad ko in the near future (there I go again, bitch)

Hahaha... hanubayan. Bitchy talk. Hehehe... Wala lang. Ayoko nang maging bitchy. Hoy Nini, layasan mo na nga ang aking espirito! Ano ba iyan... ako ba ito? Nababangag na ako. Hindi ko nga alam kung ano ang patutunguhan ng entry na ito eh. Bukod pa riyan, hindi pa ako maka-connect sa YM. Siguro'y sira ang aming disfuctional internet connection.

Hay... hindi rin ako makalabas ng bahay. Ewan. Bawal eh. Ayaw akong payagan ng dalawang elemento: ang aking pagod na katawan at ng aking butihing ina. Hay... ano ba iyan.. what the heck?! Pinapahaba ko lang ata ang entry na ito eh. What a bitchy entry. I hate this. Bitch! BITCH! Ayoko nang magmura ah, bad yun!

Hay...

Marami ba talagang gagawin? Well, tingnan nalang natin sa pagtungtong ng pasukan (at kung dumating man iyon, siguradong bugbog sarado na ang palito kong stature)

At katulad nga ng sinabi ni Gidget, medyo wala akong kwentang kausap these past few days. Well, ganoon talaga ako - bangag na walang magawa sa buhay. Monotonous. Odd. Stereotypical. Ewan. Lame. Engot. Yuck. Ha? Ulitin ko nga...

M - onotonous
O - dd
S - tereotypical
E - wan
L - ame
E - ngot
Y - uck

Ano ba iyan. Out of being in a state of nonsense, nakabuo pa ako ng isang acronym?! Ano ba iyan... (hoy Linnae, baka naman kung anu-ano na naman ang sabihin niyo)

Ano ba iyan. Wala akong kwenta. Hayaan niyo, buburahin ko rin ito kapag dumating ang katinuan ng aking pag-iisip. Wala lang talaga akong magawa.

Well, kamusta naman ang Linnaeus 06? Ang saya naman ng drama nila noong Christmas Eve. Ayan tuloy, they urge me of wanting a new cellphone. Hehe... pero ewan ko. Gusto ko nga ba talaga ng cellphone? Who knows? (siyempre ikaw ang nakakaalam nun, tangingot!)

Hay... umaatake na talaga ang heavy feeling of boredom. Nakakainis. Ano ba iyan. Natuturete na rin ako sa mga kantang paulit-ulit ko na lamang ipinapatugtog. Pagpasensyahan niyo na ah.

Rant post ba itong maituturing? Ewan. Enjoy! Indulge! (indulge your ass, bitch!)

Pasensya na talaga. Hindi na rin ako nakapagbloghop. Haha.

Is this me?

When I Think None, I Speak Much

2006-12-17T11:34:00.000+08:00

Ito ang mga panahon sa aking pamumuhay kung saan hindi ko masyadong feel ang energy na magpost sa isang blog, katulad na lamang ng blog na ito na maaaring naclick niyo lamang kung saan-saan. Gayunpaman, alam ko naman na pangkasalukuyan lamang ang nararamdaman kong ito. Alam niyo naman, iba talaga ang naidudulot ng mainit na kilma; ito ang dahilan kung bakit mainitin ang ulo ng karaniwan sa mga Pinoy - tulad ko, tulad mo, tulad nating lahat. At kung iyong mapapansin, nagsisimula na naman akong maging korni.

Well, ganyan talaga ang buhay - minsan nakakatawa, minsan corny, minsan nakakairita, minsan malungkot, minsan nakakadepress at minsan naman ay suicidal. At ayan, inistorbo na naman ako ng aking butihing ina; dahilan kung bakit naputol ang aking flow of thought. At naku, nag-eexist pala ang pariralang "flow of thought" sa aking vocabulary.

Iniisip ko man na wala masyadong nangyari sa aking buhay, hindi rin talaga maiiwasan na mangyari ang mga dapat mangyari. Bago ko pa man ikwento ang mga bagay-bagay, pasensya na kung medyo nalilito kayo sa aking mga pinagsasasabi. Ganyan talaga kapag bangag ang isang bangag (redundancy is in me, again)

Bago pa man sumapit ang Sabado, tinawagan ko na ang aking mga ka-grupo sa Humanities. Ipinagbigay alam ko sa kanila na kami ay magdadaos ng isang pagsasanay ukol sa isang sayaw na hindi pa namin napagkakasunduan kung ano man iyon noong mga oras na iyon. Isa-isa kong tinawagan sina Abe, Dane Marc at Dazelle sa kailaliman ng gabi. Nagpapasamalamt naman ako at pumayag si Abe na kami ay magsanay ng sayaw sa kanilang bahay.

Nang sumapit ang Sabado, sumikat ang araw (korni ko na naman) As usual, na-late na naman ako sa pinagkasunduan naming oras na ala-una ng hapon. Sa kabutihang palad, nakita ko sina Abe at Pia, kasama si Ihris. Nakita ko rin ang iba ko pang mga kaklase tulad na lamang nina Frances, Tam Tam, Clem, Lea at Lorraine sa KFC, habang sila ay kumakain.

Nang kami ay tumungo sa aming butihing eskwela, nakita ko naman ang aking kaklase na si Dazelle, na pawang alas-nuwebe pa naghihintay. Nakita ko rin ang aking butihing kaibigan na si Laurence, na pawang mahaba pa rin ang baba (hindi na dapat sabihin pa), kasama ang kanyang mapagmalasakit na ina na nagngangalang Arlene.

And off we went. Nakadalawang sakay kami bago makarating sa mumunting bahay nina Abe. Kahit papaano naman ay napatunayan kong hindi naman pala ganoon kasungit ang itay ni Abe. Napakamaaalahanin pa nga niya sa kanyang mga panauhin.

Bago kami nagsimulang magformulate ng mga steps, sinalakay muna namin ang kompyuter ni Abe. Grabe, dahil nga sa DSL ang connection nila, naka-experience ako ng isang speed-of-light connection. Haha. Nag-search muna kami sa limewire ng kantang maaring malapatan ng steps at aayon sa uri ng sayaw na napili namin.

At sa wakas, nakahanap rin kami ng kanta makalipas ang isang oras. Ang kanta namin ay "Jailhouse Rock" at ang aming sayaw ay boogie. Haha. Unti-unti kaming nakabuo ng mga steps. At kahit papaano naman, nakarating din sa wakas si Jan at nabuo namin ang steps. Una sa lahat, salamat nga pala mga gadgets ni Abe. Dahil sa kanilang mabilis na connection, nakanood pa kami ng mga Boogie lessons at kung anu-ano pa.

Well, akala ko ba, hindi ako magkukwento. Well, buti na lamang at inistorbo akong muli ng aking ina. Kung hindi, marami pa akong maikukwento, tulad na lamang ng randomized INTRAMS na gaganapin sa December 19-21. Hay naku, nakakainis talaga. Bakit kasi sa Basketball pa ako napunta?! Hay...

Sige, saka ko na lamang iyon ikukwento. Kung saka-sakali mang nakaabot ka sa parteng ito ng entry, salamat sa pagbabasa!

Hala. Nakalimutan ko na yung joke ni Gidget! Haha! Sige sa susunod na entry ko na lamang iyon ipopost. Haha

Today, I Speak Nonsense

2006-11-25T22:08:00.000+08:00

As usual, wala na naman akong magawa sa buhay kaya naman napadpad ulit ako sa aking kinakalawang at inaalikabok na blog. Sige, narration nalang muna ako ;p

Naku, naaalala ko tuloy yung hindi ko pagsipot sa Character Building Abstinence Program. Well, lahat naman ng mga nilalang ay eligible na makasali roon. Ang kailangan mo lamang ay humingi ng Reply Slip kay Mrs. Torres and voila! Tapos na! Hahahahaha... extra curricular activity rin yun. Well, back to the ishtori!

Niyaya kasi kami ni Laurence na magpunta doon, nagbabakasakaling may mapulot kaming mga makabuluhang aral. Sa kasamaang palad, hindi ako pinayagan ni Mama dahil ayaw raw niya ng walang kasama papuntang MaSci. Hahahaha, ang babaw no? Saka alam na alam kong may kasalanan ako dahil hindi ko ito sinabi ng mas maaga sa aking mama (put the accent on the 2nd sylllable!)

Naku. Pang-iindian ba ang tawag sa ginawa ko? Hahahaha... inindian ko si Laurence?! Waaaaaaaa!!!!! Napakasuper-dooper makasalanan ko na talaga. Well, nag-apologize naman ako sa kanya eh.

~

So ayun nga. Alam naman nating lahat na ngayon ang distribution of cards. Naku, namomroblema talaga ako. Ayokong sabihin kung ano yung problema ko... pero bigyan ko kayo ng clue: yun lang naman yung project namin sa TLE! Waaaaaaaaaaa!!! Ayoko na, I'm so bangag.

Well, kamusta naman ang mga nagbabagsakang grades? As usual, bagsak ako. Hahahahaha. Grabe, may OP experience nanaman akong naramdaman kanina. Here it goes:

Nag-uusap kasi sina Mrs. Bautista (nanay ni Tandang Laurence) at Mrs. Godoy (nanay ni Loribelle). Then the conversation goes like this:

Mrs. Godoy (talking to Mrs. Bautista): Patingin naman ng card ng anak mo!

So ayun. Nagpalitan sila ng cards. Siyempre, alam naman nating MATALINO to the nth level si Loribelle kaya naman matataas ang grades niya. Same with Laurence. Tapos, biglang...

Ako (while looking at Loribelle's card): Ang arte naman ng sulat ni Ma'am Francisco!

Mrs. Godoy (looking at me): Patingin rin ng card mo. (sabay smile)

So ayun nga. Doon ko na-feel ang pagiging OP. Kasi naman, salot lang ang aking card compared sa cards nila, considering na bigatin ang mga grades nila unlike me. Hay naku. Well, oki lang iyan.

Grabe. Ang masasabi ko lang talaga ay ito: "I really hate English-related subjects!" Ayun lamang po. Lalo na iyang Humanities na iyan, panira sa mundo. Ay, hindi pala... hindi pala yung Humanities ang panira. Basta, kilala niyo na kung SINO yung panira. Oo, I'm using the word "SINO"!

~

Ang hirap talaga when you see couples making jugjug. Oo, mahirap talaga. Dahil ba sa nakaiinggit silang tingnan? Ewan. Bahala kayo. Hahahaah... so bakit ko naman ipinasok ang topic na iyan? Wala lang.

~

Feeling ko talaga, wala akong future. Nagdadalawang-isip ako sa course na aking tinahak, which happens to be the complicated world of Engineering. Ewan ko ba. Ganito kasi iyon:

Engineering: Hindi ako magaling mag-drawing. Lagi rin akong bagsak sa mga diagrams ni Sir Bangayan!

Medicine: Takot ako sa dugo!

Pero siyempre, pinakaayaw ko ang maging Lawyer (haller?!)

Hay... so far kasi, ayun lang ang options ko. Grabe, bakit kaya wala man lang akong kalayaan? Hay...

~

Naku, sinabi sa akin ni Juca yung title ng song na pinost ko sa aking previous entry. "Love Fool" by The Cardigans raw yun. Wahehehehe.... ang galing naman.

~

May sinabi nanaman na joke sa akin si Gidget. Hahahahahaha.... masasabi ko bang korni? Pero nakakatawa talaga! Hahahaha... hala, mababangag nanaman ang mundo sa pagdating ng Monday. I'll tell the joke on my next update (hala, ilang taon kaya ang hihintayin niyo?!)

~

Hay... as usual, tinatamad nanaman akong gumawa ng assignments. Well, kailan ba ako sinipag? Hindi na kayo nasanay...

Sige lalayas nanaman ako, leaving you again with a nonsense post.

Pasensya na!

Arf! Arf!

2006-11-15T22:08:00.000+08:00

Love me, love me
Say that you love me
Fool me, fool me
Go on and fool me
Love me, love me
Pretend that you love me
Leave me leave me
Just say that you need me

Wahahaha... ano nga ba ang title ng kantang iyan? Well, pumasok lamang ang kantang ito sa utak ko dahil kay Roland Malic, classmate ko noong 3rd year.

Grabe. Ang landi talaga ng mga tao ngayon. Oo, sobrang landi. Well, oki lang naman sa akin ang kalandian ng mga tao sa aking paligid, especially Linnaeus and Moseley. Wala lang.

Balik natin yung topic dun sa song mentioned above. Grabe, kahit na nakakaaliw yung melody ng kantang ito, masasabi mo pa ring emotional siya when it comes to the lyrics. Wala lang.

Go on and fool me
Love me, love me
Pretend that you love me

Grabe. Wala lang. Bago nga pala kayo magreact, gusto ko lang palang linawin na hindi ako kasali sa domain ng thought ng kantang iyan (naintindihan niyo ba ako? hahaha)

Grabe. Lately, nararamdaman ko na ang ka-GChan ng mga tao sa aking paligid. Ayoko na. Napepressure ako dahil sa kanila. Ayokong nag-aaral at nagpapaka-GC dahil sa pressure. In the first place, hindi ko naman gawain ang mga iyon. Hay...

Ayoko na... pasensya na kung medyo walang kwenta ang post na ito. Pasensya na rin kung medyo mga rants ang nilalaman nito. Wala lang.

Hanggang sa muli, paalam! (yuck, saan ko nga ba narinig itong line na ito... hay naku... T_T )

Pinakaswerteng Tanga

2006-10-29T02:50:00.000+08:00

Grabe. Have you ever heard such word? Well, kung sa tingin mo ay ikaw ang tinutukoy ng title, simulan mo nang ayusin ang buhay mo. You don't know what you are missing.

When someone makes a masterpiece (e.g. novel), critics would normally say that it is a reflection of a part of his life.

Huwag kayong maniwala.

Kasi minsan, may mga authors na taliwas sa kanilang saloobin ang mga contents na inilalagay nila sa kanilang literary work. Gayunpaman, any kind of deed can be considered a STUPID deed. Nevertheless, hindi ko pa rin maimagine na MAY iilang mga taong gumagawa ng isang post na taliwas sa kanilang nararamdaman. What's the point of sharing?

Mamatay na ang lahat ng ganun.

Including me

Wait, bago ka umalis ng blog, would you at least check the time this post was published. I hate to say this though, but the clock here's a little bit accurate. No, I'm not fishing. It IS accurate.

At ano naman ang meron sa oras? Para naman malaman mo ang oras ng aking kamatayan.

Nice post, Seiji! I never thought you could be this happy!

I Never Realized, I Have Been Dreaming For So Long...

2006-10-28T11:06:00.000+08:00

Nakow! Wala pa pala akong post for the month of October. Well, for the sake of posting ay magpopost na muna ako. Well, kumusta naman Seiji?

Grabe. Naalala ko tuloy yung mga open forums na pinagdaanan ko noong semestral break.

~

*Open Forum ng Moseley:

Moseley: Sabihin mo na kasi sa amin! Wala namang makakalabas eh!

Me: Ano ba kayo! Sa Linnae nga, hindi ko pa nasasabi... sa inyo pa? (hahaha, I sounded harsh)

Moseley: Ang arte naman eh, sige na!

*Open Forum ng Linnaeus:

Linnaeus: Ano nga John Paul, sagutin mo na!

Me: Ayoko nga eh.

Linnaeus: Ganun pala... sige huwag niyo na siyang pilitin. Hindi niya tayo pinagkakatiwalaan. Buti pa yung blog, nag-open up siya... sa Linnae, hinde. Huwag na natin siyang pilitin.

~

Hay... ayoko na. No comment muna ah. Basta mahal na mahal na mahal ko talaga ang Linnae! At para naman sa Moseley, mahal ko kayo at sana ay mas maging smooth pa ang flow ng ating pagsasama.

So ayun.

Oo nga pala. Can you believe it, inaway ko nanaman si Laurence Bautista sa YM. Hahahaha. Pero hopefully, hindi siya affected. Hindi naman ako totally galit nun eh (galit nga ba ako? haha!) He didn't take it seriously, though. Pero napansin ko, lagi siyang masaya sa tuwing kausap ko siya? Well, nakasama niya kasi si ***tooot*** mula Wednesday to Friday. Haha.

So ayun, ulit.

Grabe. After ilang months of maintaining (cough! cough! Ang alikabok kaya!) my blog, I decided to change my lay-out. Default lay-out muna ang drama ko, owkie? Well, what'cha say? Para sa akin, okie naman ang kinalabasan. Mas madaling basahin.

So ayun, again.

For those who are willing to exchange links, I AM WILLING. Haha. Weird nanaman ako. At para naman sa lahat ng mga naaaksidenteng makapindot ng link ng blog ko, would you please acknowledge your presence by simply tagging on the tagboard (yuck nanaman) at the left side of the blog.

So ayun, nanaman.

For the past days of sitting here in front of the computer (ay hindi pala computer, Pascal lang pala. Dukha lang kami) I realized that the only thing that made me feel alive (ha?) was the five-letter word which is popularly known as MUSIC.

Oo.

Sabi nga ni Juca, hindi ka ba nasasawa? Or should I say, hindi ba ako natuturete? For the past few days, all I did was making my eardrum bleed. Fortunately, walang pagdurugong naganap. How I wished na meron. Haha. Pero seriously, buti nalang hindi nagdugo. I love my senses. Kaya nga lamang, most people have been accusing me lately "manhid" these past few... weeks (I think?)

So ayun.

Naging makabuluhan naman ang aking semestral break. Pero iyon ay hindi dahil sa mga mountains of assignments that our teachers threw on us. Instead, it is because of the love that I felt when I'm with those two groups of weirdos - Linnaeus and Moseley. Grabe, with all those jolly people around me, I could ask for no more. How blessed I am. Unfortunately, the word blessed doesn't mean that life on earth is creaseless. Sabi nga nila eh:

Our most glorious blessings come from our most painful experiences.

Wow, sosyal.

Grabe. Kung saan saan na napunta itong post na ito. I thought this was going to be short. Well, masyado talagang mabait si God. Gusto niya marami akong mai-share.

Ano naman kaya ang kahihinatnan ko sa pagdating ng Monday? Wala pa akong nagagawang kahit ano, could you believe that?

Haha, I'm dead; but I don't have to worry. There are a LOT of people to catch me if I fall (haha, ang drama ko nanaman)

Ta!

0.001% of Rants

2006-09-24T23:22:00.000+08:00

Ayan. Medyo nailabas ko na ang ilan sa aking mga hinaing. Hahaha. Oo, naglagay ako ng entry doon sa mas luma kong blog. Pero as if naman na sasabihin ko sa inyo. Discover for yourselves. Pero as if naman na magbibigay effort kayo para hanapin ang blog na iyon. In the first place, blog nga ba iyon? Baka nga notepad ko lang iyon eh. Hahahaha. Nalilito na ba kayo? Hahahahaha!

Grabe. Hindi ako makapaniwalang gabi nanaman ako matutulog. Hay... Grabe. Napupudpod na ang daliri ko sa kakatype. Pero hindi dahil sa loads of things na kailangan kong gawin sa eskwela kung hindi ay dahil sa dami ng aking hinaing. Kanina lamang ay parang machine gun na walang tigil ang aking pagtatype. Hahaha. Pagod na pagod na nga akong magtype eh. Hehehehe... ayan. Kahit papaano ay nagagawa ko na ulit tumawa. Basta tandaan mo John Paul, dapat take time to ponder on... certain things. Akala siguro ng iba diyan, wala akong pakialam sa kanila. Kung alam niyo lang sana... kayo ang laman ng isip ko buong gabi. Oo, medyo marami kayo. Masyado na kasi akong makasalanan eh.

Gusto ko nang ibalik yung dating John Paul Abad. Well, tamad rin siya pero mas gusto ko yung ugali niya, unlike now. Hay... Sige. Napupudpod na ang daliri ko.

Sige paalam!

Testing...

2006-09-09T06:52:00.000+08:00

Hay... Ewan. Wala lang. Sinubukan ko lang mag-add ng entry kasi baka kinakalawang na ang aking writing skills. Ang totoo nga rin niyan, wala pa akong napapasang mga artifacts. Nagulat nga ako nung Friday dahil nagpost NANAMAN si Ma'am De Leon ng bagong artifact. Hay.... ano nang gagawin ko? Nakakadiscourage kasi yung pinakaunang artifact na ibinigay niya eh. Pinakaayaw ko sa lahat ang gumawa ng isang magazine ekek. Hay... ayoko na.

Bwisit din talaga iyang sinat ko. Pinahirapan talaga ako buong Thursday at Friday. Kaya naman napakatamlay ko raw nung mga araw na iyon. Grabe. Namiss ko nga ang aming skul eh. Isang araw lang naman ako nawala. Haha.

Grabe. Lagot na rin ako sa TLE. Nagsimula raw kasi yung jobs namin nung Thursday, the day when I was absent. Akalain mo iyon? Siguradong matotodas nanaman ako sa Monday.

Kailangan ko na talagang mag-bagongbuhay. Halos bagsak lahat ang aking grades! Hay... eto na ata ang pinakamababang set of grades na nakuha ko sa aking pag-aaral sa MaSci. Hay... at siguradong ayun din ang nafefeel ng iba. Grabe. Ang baba ko sa Physics! Well, I deserve all the marks I got. Kaya lang, bakit hindi man lang sila magbigay ng consideration since 4th yr na kami at lalayas na kami sa MaSci? Yung high grades na nga lamang ang maireregalo nila sa amin tapos hindi pa nila maibigay.... Hay... What a GC talk.

Speaking of GC... feeling ko, medyo naging GC ako ngayon 4th year. Yun nga lamang, GC na tamad. Haha... gets niyo ba? Ang totoo kasi niyan, mayroong isang taong nag-impluwensiya sa akin... and that person is connected to the word *o**. Hahah. Ang landi ko nanaman.

Speaking of malandi... ang landi talaga nung ginawang script ni Laurence. At oo nga pala... manonood din pala si Gidget bangag sa aming practice. Hindi raw siya magiging distraction... well, lets see.

Ang saya talaga nung CS namin nung Friday! Despite na kaunti lamang kami ay nagawa pa rin naming magsaya. Haha.

Napansin ko rin na maraming nag oonline na Linnae these past few days eh. Grabe. Ano kayang dahilan?

Naaadik na talaga ako sa Sponge Cola! Hahahaha... well, dati pa ako adik dun eh. It's just that yung kanta nilang Neon ang talaga namang tumagos sa aking puso [ang drama!].

Sige hanggang dito na muna. Feeling ko talaga, kinakalawang na ang aking writing skills... pasensya na kung medyo bangag ang post na ito. Sige bye bye!

Antayteld

2006-08-30T22:41:00.000+08:00

Grabe. Hello blag! Hello bah-lag! Wala lang. Magbubuhos ulit ako... ng mainit na tubig. Wala lang. Grabe. Sana'y ma-cancel nalang ang lahat na parang dalawang vectors of equal magnitude but opposite in direction. Sana'y mabura nalang ang lahat na parang isang doodle na kinukulayan mo ng white. Sana'y maglaho na lamang ang lahat na tulad ng isang tubig na kapag pinakuluan ay nagiging isang singaw. Wala lang

Ako yun. But not exactly me. Ang gulo no? Wala lang. Ganun talaga ang John Paul-ish style of sharing thoughts. Wala lang. Masakit nga pala... oo, masakit. Pero nasa state pa ako ng denial. Saka parang nag-assuage siya nang kaunti dahil sa iilang mga taong naka-usap ko sa YM. Grabe. Salamat talaga! Mayroon pa pala akong mga masasandalan sa oras ng problema. Hehe... salamat talaga... yun nga lamang, parang I'm numbing the pain for a while.

Sabi nga sa Harry Potter:

"Numbing the pain for a while will make it worse when you finally feel it."

Wow... alam ko pala yung quote na yun. Pero grabe... naaawa ako sa sarili ko. Mamaya, siguradong tatagas ang sakit... ang mga luha... ang drama... ang drama ko naman. Hahaha! Nakakaawa talaga ako! Hahahaha! Sige tawa pa! Hehe... sige!

High School Life at Stress

2006-08-26T12:38:00.000+08:00

Ang saya talaga ng high school life. Yun nga lamang, masaya na masakit. Napaka-immature ko pa talaga. Pero I love being childish.

Nagpakitang gilas nga pala ang mga 3rd and 4th years sa Sabayng Bigkas kahapon. Grabe. Naging issue nga daw yun sa forum ng 3rd years eh. Gayunpaman, wala akong pakialam. Masyado akong maraming dinadalang problema at ayoko nang makisawsaw sa isang napakawalang kwentang issue. Hay... napansin ko lang lately na masyado na akong nagiging selfish. Siguro ganito lang talaga pag problemado. Ayoko na. I hate the present John Paul Abad. Masyado na siyang selfish. Masyado na siyang maraming dinadalang problema. Kahit na walang assignments, lagi pa rn siyang stressed at problemado. Siguro, isa itong ebidensya na ang buhay ay mayroon ding "foreshadowing". Siguro'y pinapaalam lang sa akin ni God na mas marami pa akong pagsubok na haharapin sa future. Gayunpaman, feeling ko talaga, hindi ko na ma-eendure ang aking mga future problems. Ang hirap talaga.

Kahapon, sinikap kong mag-escape from stress. Naging energetic ako. Hehe. Yung mga Linnae at Einstein [especially Jean!], pinatawa nila ako nung Sabayang Bigkas namin! Ahahahaha... okie lang naman sa akin yun. Nagalit nga sa akin sina Ihris dahil binigay daw nila yung best nila... tapos ako... hay... ayoko nang idagdag iyon sa mga problema ko noh. Lilipas din ang kanilang galit... hehe.

Grabe. 'Enjoy all you can' ang drama ko sa GBox. Sinamahan ko ang Linnae hanggang sa kadulu-duluhan. Minsan nalang mangyayari ang mga ganun. Ayokong magkaroon ng mga regrets, okie? Mahirap na... Ayoko talaga... namimiss ko na nga ang Linnae eh. At siguro, dapat ko na ring i-maximize ang time ko for Moseley. May priorities na ako: High School Life. I-maximize ang time with friends. Ewan. Dapat nga daw, GC kami ngayong 4th year. Pero feeling ko, hindi ko na magagawa iyon. Sa College nalang? Hehe.

So ayun nga. Kasi naman, bonded na rin kaming mga Moseley. Ayokong mamiss sila during summer. Ayokong mangulila ako sa kanila tulad na lamang ng pangungulila ko sa Linnae. Grabe. Lagi ko namang kasama ang Linnae. Pero nangungulila ako sa aming mga 3rd year days. Namimiss ko na ang aming classroom. Namimiss ko na ang iba't-ibang uri ng mga Linnae wars na naganap sa aming mumunting classroom tulad nang:

Kapag testing day kasi, tahimik ang Linnae [bihira lang kaming maging tahimik!]. Tahimik naman, pero may sisigaw na "Shut up Allister!" or "Shut up nguso". Tapos biglang magkakaroon na ng chain reaction at biglang iingay na ang buong classroom. Hahahahahah. I miss those days.
Namimiss ko na yung 15-minute war na sinimulan namin ni Gidget. Nagbatuhan kami ng mga empty bottle at kung anu-ano pa. Hahahahaha. Nagalit nga si Iric nun eh. Hehehe.
Namimiss ko na yung pag-stay namin sa hallway ng classroom. Ang lamig kasi dun. Ang sarap mag-stay dun lalo na kapag kasama ko ang Linnae, Marconi at Padolina.

Grabe. Ayoko nang mag-enumerate. Baka matulad lang ako kay Holden Caulfield.

"Don't tell anybody anything. Because if you do, you'll start missing them."

At sa tingin ko, that's what I am doing with my blog. Sinasabi ko na ang lahat sa blog na ito. At sa tingin ko, kulang pa ang capacity ng aking mga daliri upang mailagay ang lahat ng aking mga memories. Hehe.

Ang swerte ko naman. Pinasaya ako ng lahat ng mga nakilala ko sa MaSci especially Padolina, Marconi, Linnaeus and Moseley. Hehehehe...

Ayan. Masyado pa rin akong stressed. Pero at least, naibuhos ko na ang ilan sa aking mga hinaing. Ayoko na talagang umusad ang oras. Grabe. Fully-loaded with summative tests ang week ko ngayon. Absent kasi ako noong nagtest kami sa Pinoy. Kaya naman may summative test ako sa Pinoy AT Social Studies on Monday. Sana nga wala si Ma'am Purificacion Jacob eh... para naman ma-alleviate ang stress. Hehe..

Grabe. Napaka-hot ko naman. Naiirita ako sa iilang mga tao. At lalong mas maiinis ako kung may isa man sa inyo na magtatanong sa akin kung sino/sinu-sino iyon/mga iyon. Oo, tama. Ganun iyon.

Grabe. Nakakaiyak talaga ang stress na ito. Hindi ko mabudget ang oras ko. Gusto kong matulog. Pero alam ko na stress pa rin ang aabutin ko sa paggising. Grabe. Kulang pa ako ng dalawang check-up sa doctor. Siguradong aabsent nanaman ako in the near future.

Ayoko na. Ayoko na... hay... Hindi ko pa nailalagay ang 25% ng aking hinaing sa entry na ito... Hay...

Kung alam lang sana... kung alam lang sana... grr!!! Ayoko na. Iyak na ako. Ayoko kasing ipaalam. Dahil ayoko. Ayoko. Self matters. Ayokong nagshashare ng aking mga problemang deep-below-the-abyss ang lalim. Ahahahahaha. Balu-baluktot na ako. I'm so illiterate.

Sige ayan muna. Ewan. Sana talaga huwag na itong bisitahin ng mga tao. Hehe. Sige.

Buh-bye John Paul! Ano kaya ang aking kahihinatnan? Tsk tsk tsk...

Some Death Anniversary?

2006-08-21T15:06:00.000+08:00

Sa tuwing sumasapit ang ika-21 ng Agosto ay ginugunita natin ang anibersaryo ng pagkamatay ni Benigno "Ninoy" Aquino. Kung ako siguro ang naging isa sa mga mapapalad na apo niya'y talaga namang malulungkot ako sa araw na ito. Gugugulin ko na lamang ang aking oras sa kama habang iniisip ang mga kabayanihang kanyang nagawa para sa bayan. Sa kasamaang palad, kami'y dukha lamang. Hindi dumadaloy sa aming dugo ang dugong Aquino. Kaya naman...

Grabe! Ang saya naman ng araw na ito! Una sa lahat, birthday kasi ni Ihris! Hehe. Nagpunta nga pala kaming school para gunitain ang anibersaryo ng pagkamatay ni Ninoy Aquino. Ngunit ang lahat ng aming pagod ay nauwi lamang sa wala. Ngunit hindi naman "LAHAT".

Nagkaroon din naman ng bonding moment ang Moseley. Grabe. Naging mga nomads kami sa Jollibee dahil sa paghihintay ng pagbubukas ng SM. At dahil sa kakulangan ng mga upuan ay pinaalis kami nung guard. How harsh. He's so harsh. He'sh sho harsh!

Nung nag ten 'o clock na, babush Jollibee na ang drama ng mga tao. Kumain muna kami sa Greenwhich [hindi ko alam ang spelling! ano ba yan!], habang ang iba naman ay talagang sosyal at kumain sa Pizza Hut [sagot lahat ni ET]. Namalimos nga lang ako kay Abychu at Laurence eh, kaya naman sulit talaga ang aking kain. Hehe.

Pagkatapos kumain, nagpa-picture ulit kami. Grabe. Napaka-limited ng aming poses. Wala lang. Hindi ko feel ang aming kalayaan upang gumawa ng sariling madramang picture, dahilan sa pangingialam ng isang napakawalang kwentang photographer. Pero okie lang naman. Maganda pa rin naman ang kinalabasan.

First Pose

Second Pose

Last Pose!

Pagkatapos magpictorial [mas sosyal ang term!], nagpunta kami sa QUANTUM upang magliwaliw. Grabe. Hindi ko talaga alam kung paano ako nakapagsaya doon nang hindi gumagasta. Hehe. Dukha kasi ako nung mga times na iyon. Grabe. Sumayaw kami nina Lorraine sa isang napakadeffective na Dance Dance Revolution. Naglaro rin ng drums effect ang mga moshlis. Nanggigigil nga si Laurence dun sa tambol eh. Si Kam Kam naman, iniisip si Pedro habang nagbebeat [joke! peace tayo Kam!] Si Lea, Darren at Frances naman ay nagpakitang gilas sa larangan ng Dance Mania [tama ba ako? yung may kamay effect] Naglaro din kami nung mga alien na pinupukpok [ahahahaha, nandaya na nga lang kami dun eh]. Masaya rin yung spot the difference dun sa photo ekek [courtesy of Nephele, Anna Rose and company, featuring Moseley] Pagkatapos nun ay umuwi na rin kami. Grabe. Nagwithdraw si Laurence, bumili ng mais si Lea, nagkandawalaan ang Moseley. Ngunit sa huli ay namayagpag pa rin ang kabutihan. Nagkita-kita rin kami! Pagkatapos noon ay masaya kaming naglakad sa ilalim ng madramang ulan. Nagsimula kaming maghiwalay-hiwalay ng landas.

Ngunit hindi naman completely...

Kasama kong dumaan sa underpass sina Lea taba at Laurence tangkad. Bumili nga si Laurence ng dalawang Bavarian at drinks sa Mister Donut. Ngunit dahil nga sa maraming mga batang pasaway na gutom sa lugar na iyon, nasnatch ang isang donut ni Laurence. Hehe.

Matapos noon ay sumakay kami ng jeepney hanggang sa makaabot kami ng Pedro Gil. Nang bumaba kami sa waiting shed, saka na kami TALAGANG naghiwalay-hiwalay.

At doon nagtatapos ang isang storyang naganap noong anibersaryo ng kamatayan ni Ninoy Aquino.

Tons of Work To Do!

2006-07-29T18:10:00.000+08:00

Hello guys! I’m here again for another post. Well, this is just a quick update of what to expect in the next few days.

On Sunday, I have to attend the Refresher Course as a preparation for the incoming entramce examinations (eg UPCAT, ACET, etc.) If you are a senior this school year, passing the entrance examinations is probably your top priority.
I also need to finish my ten-paged project in Economics! Hahahah! And I'm still on the process of gathering mounts of resources.
I also need to finish the novel "To Kill A Mockingbird"! We need to make a reaction paper which is due on Monday! Waaa! I have only finished halfway! Hahahahah! Seems that I have to rely on chapter summaries again. Bad Seiji.
I also need to finish the two artifacts that I did not submit on Filipino. One's about making a poem and the other's a comic strip. The problem is that I am not fond of making poems! And my God-given hand is not specialized in the field of drawing! Waaaa! What should I do?!

Hay...

Okay. That's all. I will be posting two entries this day.

Sssh... I really sound dumb in English. Haha!

Some Yahoo Messenger Archive

2006-07-14T23:40:00.000+08:00

Hi yah! Grabe! Halos kailan lang... at ngayon, I'm here again para sa isa pang entry sa aking blog.

Well, first thing's first. Papalitan na ang aming principal. Hindi na si Ma'am Herson kung hindi ay si she-who-must-not-be-named. Haha. Ala lang. Sabi nila, "napromote" daw siya eh. Ganun ba ang napromote? Nagiging principal ng Torres High School? Like, "haller?!". Haha. Wala lang. Hindi ko nakita yung performance ni Laurence! Hahahahah!

O ayan. Ikukwento ko nalang yung aking YM experience ngayong araw na ito. Nakaayos ito by order... kung sino yung unang pumansin sa akin. Haha.

Laurence Martin Bautista (7/14/2006 7:42:25 PM)
Ayan. Si Laurence pala ang unang pumansin sa akin. Haha! Nakakatawa talaga yung sinend niya sa aking link. Hahahahahahah! Dun pala niya nakuha yung "LOSER!!!" Hahahahaha! Grabe. What a video. Grabe. Wala talaga akong masabi. Hahahahahahahaha!!! Grabe. Tinamad lang daw siya kaya kami walang praktis. Tsk tsk tsk...

Roland Andre' Malic (7/14/2006 7:51:07 PM):
Ayan! Si Malic naman yung sunod. Hahahaha. Yung status ko kasi nung mga times na iyan ay: "Bawal akong pansinin nung ISA diyan." Haha. Wala lang. Usually kasi, yung "ISANG" yun ang unang pumapansin sa akin eh. Wala lang. So ayun nga, nagbuh-bye lang si Malic sa buong list niya. Tapos sabi ko, sana maalala ko na ibabalik ko pala ang mga pictures na hiniram ko sa kanya.

Maricar Ricardos (7/14/2006 7:54:26 PM):
Ayan! Tinatanong niya kasi sa akin yung author nung "The Rat Trap". Hulaan niyo kung anong sinabi ko...

"It's Selma Langerlof, bitch!"

Hahaha! So who's the bitch now? Hahahaha. Ako!!!!!! Ang sama ko talaga! Hahahahahah! Sorry talaga Maricar!!!! Nabangag lang talaga ako. Hahahahahahahahahahahahahah!

Pauline Gidget Estella (7/14/2006 7:56:21 PM):
Grabe. Ang tagal pala naming nag-usap. Halos three hours. Hahahah! Kasi nga, lasinggera itong babaeng ito. Kidnapper pa. Tsk tsk tsk... anong pinag-usapan namin? It'sh none up yur bishnish...

Dazelle Ane Reyes (7/14/2006 8:05:11 PM):
Ayan! Nag-hi ako kay Dazelle. At grabe. Nag-away pa kami dahil lang sa pangalan niya. Hahahahaha! Hulaan niyo nga ang whole name ni Dazelle...
(a) Dazelle Ann Reyes?
(b) Dazelle Anne Reyes?
(c) Dazelle An Reyes?

And the answer is...

Dazelle Ane Reyes! Ay naku... halos mahilo ako diyan. Hahahahah!

Mikhail Oñate (7/14/2006 8:11:49 PM):
Grabe. Nakakalungkot kaya yung tanong niya... wala lang. Pasensya na talaga sa kanya kung hindi ko sinagot yung tanong niya. Naisip ko lang na hindi ako yung tamang tao na dapat magkuwento tungkol dun. Haha. Wala lang. Anyway, nagtanong din siya sa TLE. At grabe... wala pala ako nung TLE nung Wednesday... hahahahah!

sectumsempra_kedavra (7/14/2006 8:14:01 PM):
ahahahaha! Hulaan niyo kung sino iyan! Isang manloloko! Hahahahah! Good friend ko naman iyan eh. Heheheh!

Allister Kim Ramos (7/14/2006 8:28:30 PM):
O ayan! Walang kwenta yung usapan namin ni Allister. Nag-hello lang siya sa akin, tapos umalis na! Hahaha! At least, hindi niya nakakaligtaan ang mag-hello sa akin. Haha!

Lean Carlo Celis (7/14/2006 8:43:32 PM):
Isa rin siya sa mga nabiktima ni sectumsempra_kedavra. Haha.

Loribelle Godoy (7/14/2006 8:55:21 PM):
Okie. Ito na yung aking classmate nung 2nd year. Hahaha. Wala lang. Ewan ko ba kung bakit naging maldita iyan... haha. Pero siyempre, may love life na siya. Nag-hello ako sa kanya... tapos kaunting asaran... as usual.. haha. Mabait talaga iyan si Loribelle! Wala lang.

Pia Angelyn Sandoval (7/14/2006 9:04:47 PM):
Magdiwang daw ang Moseley dahil walang praktis bukas. Hahahah!

Jermaine Luis Agnasin (7/14/2006 9:15:12 PM):
Wala lang. Binati ko lang silang mga 4th year dahil nilampaso nila sa DOTA ang mga juniors... hahaha.

Jan Henrykson Angeles (7/14/2006 9:19:32 PM):
Ayan! Kasi nacurious ako dun sa question ni Mikhail. Tanong ni Mikhail, "Ano ba yung mga pinapadala ni Sir Bangayan?" Ayan. Kaya tinanong ko si Jan. Hahaha. Sabi naman ni Jan, wala daw... plate lang daw. Hahaha. So ayun.

Karl Ezra Pilario (7/14/2006 9:29:12 PM):
Wala lang. Tinanong ko lang kung bakit hindi siya sumali dun sa conference. Sabi niya, nasa laptop daw kasi siya eh. Sosyal. Hahahaha!

Christian Alan Vibar (7/14/2006 9:29:34 PM):
Ayan Tinanong ko rin si Barvi tungkol sa TLE. Wala lang.

Anna Nicole Pura (7/14/2006 9:33:40 PM):
Wala lang. Tinanong ko lang kung si "neyney" ba yung pinapatamaan niya sa stat niya. Sabi niya... si Mykol daw. Hahahaha.

Bernard Jude Gutierrez (7/14/2006 9:56:46 PM):
Mag-tag daw kami sa blog niya. Wala lang.

Darren Soriano (7/14/2006 10:01:40 PM):
Ay naku! Malanjutay talaga itong Darren na ito. Hahaha. Pero ako unang pumansin sa kanya. May sinabi ako sa kanya... na produkto ng aking kasamaan... hahah! Pero hindi ako galit kay ********! At wala din akong crush dun sa sinasabi mo! Hahaha!

So ayun nga. Si Darren na pala yung last kong nakausap. Kasi inaantok na rin ako nun eh. Wala lang. Tapos, ginawa ko pa itong entry na ito... hahahaha! Ay naku. May napepredict akong mangyayari bukas...

"May malalate"

Wala lang. Buh-bye!

Namasyal (Mwuhahahahaha!)

2006-07-13T19:31:00.000+08:00

Hello ulit! Wow! Hindi ako makapaniwala... nag-update ulit ako. Sadly, wala pa akong iniinform tungkol dito sa aking napakawalang kwentang blog. Under Construction pa kasi eh.

Ayan! Magkukwento muna ako!

Sunday, July 9, 2006

Ito yung araw na ang dami kong ginawa... este, "NAMIN". Magsisimba lang naman kami... sa Tagaytay. Hello?! Like, "duh?"?! Haha. Wala lang. So ayun nga. Matagal-tagal ko na ring pinangarap dumaan sa Cavite... I mean, matagal ko nang pinangarap ang masilayan ang mga tanawin dun. Actually nagpupunta naman kami dun eh. Pero sa shortcut kami dumadaan... papuntang Bacoor yun.. yung bahay sa may Bacoor. O ayan. So bakit Cavite ang pinag-uusapan natin e sa Tagaytay nga kami pumunta? Wala lang... siyempre, sa Cavite muna kami daraan before we reach Tagaytay.

So ayun nga. Grabe. Ang lamig talaga ng simoy ng hangin dun. Parang aircon. Haha. Tapos, ang laki pa nung simbahan, compared dun sa amin. Saka modernized talaga sila to the highest level! Nakalagay talaga sa "slideshow" ang kanilang mga reminders ekek chuva. At grabe. Uulitin ko ulit ito for the nth time... ang lamig talaga dun! Hahah! Sana dun nalang kami nakatira. Huwahahahah! Pero sadly, hindi masyadong maliwanag ang sound system ng church nila. At bukod pa dun, hindi pa masyadong maliwanag magsalita yung mga nagbabasa! Tapos... yung rev. father pa nila! [!!!!] Ay naku... para siyang lasing! Ay naku... ansama ko naman. Halos makatulog na ako... ang lamig kasi dun eh. Buti nalang, naintindihan ko pa rin yung "essence" ng sinabi nung pari. Haha.

Tapos... dahil nga medyo tanghaling tapat na... naghanap kami ng kainan. Para naman makalamon na kami. Haha. Hulaan niyo kung saan kami kumain...

McDonalds? Nah... ilang beses na akong kumain dun eh! [Hello!? May McDonalds malapit sa MaSci...]

Chowking? Pede rin... kaso nakakasawa na rin eh...

Leslie's? Haha... mahal dun noh. Saka kahit papaano naman, na-try na rin namin kumain dun. Doon ko na-realize na "ayoko" ng sisig! Haha! Saka dun dati nagdate sina Sir Arcilla at Ma'am Basco. Baka makakita kami ng panda saka-sakaling pumunta ulit kami dun.

So ayun nga. Saan ba kami kumain? Actually, hindi masyadong maunlad ang civilization doon. Pero I tell you, sulit naman ang mga pagkain dun. Haha. Ang name ng kainan na yun ay... tantananantantan! [haha, tama ba spell ko]

MUSHROOMBURGER!

Hahah... Okie. Idedescribe ko yung kainan. Katulad nga ng sabi ko, hindi siya masyadong modernized. Pero katulad nga "DIN" ng sabi ko, parang may aircon sa Tagaytay. Kaya naman parang well-circulated ang aircon sa lugar na iyon--kahit na wala silang aircon. Saka nakakatuwa talaga yung train dun! Haha! Saka meron pa silang exhibit ng mga mushrooms. Haha! Ano ba yan. Napakaredundant na ng aking pagtawa!

So ayun nga [ay naku... redundant talaga ako]. Grabe. Karaniwan ng mga delicacies nila dun ay may mushroom. At doon ko lang din narealize na "I HATE MUSHROOMS!" Buti nalang, burger steak ang inorder ko. At grabe. May ice cream sila dun. [May mushroom din kaya yun? Like, duh?!]

Ayan! Pagkatapos namin kumain, nagpunta kami dun sa playground malapit sa kainan. At grabe. I can say na isa siyang "munting paraiso". Nag-wish kami dun sa wishing well. Haha. Redundant nanaman. Pagkatapos nun, nag seesaw kami ng mga kapatid ko! Hahahaha! Ayan tuloy masakit yung tuhod ko nung araw na yun. Ang bibigat kasi nila. Tapos, nag-swing kami! Hahahaha! Ang lamig talaga dun! Pagkatapos naming mag-asal bata, umupo kami dun sa shed. Hahaha. Ay naku. Ang jugjug talaga ng mga parents ko. Haha. Pero natural na siyempre yun sa mga mag-asawa. Haha!

Tapos, may nakita pa kaming pusa dun! Haha! Kasi kamukha niya yung dati naming pusa na ang pangalan ay "Shao-Shao". Kaya yun. Hinimas-himas namin siya. Talagang ang cute ng pusa! Balak na nga naming iuwi eh! Kaya lang... waaaahh!!!! Naku! May hairfall na yung pusa! Punung-puno ng balahibo yung suot namin! Hahaha! Nagalit tuloy sina mama. Kaya hindi na namin inuwi. Haha!

At ayun. Pagkatapos nun, pumunta kami ng Parañaque! Haha. Ang layo naman... ewan. Pero siyempre, umuwi muna kami ng bahay. Hindi na sumama yung mga kapatid ko. Actually, ayoko na din sumama papuntang Parañaque. Kaya lang, may pinapabili ako sa kanila. Kaya yun. Sumama ako. Grabe. Ang pangalan pa nung kaibigan nina Papa at Mama ay "JP". Hahahaha.

So ayun. Grabe. Haha! Ayun lang ang masasabi ko nung araw na iyon.

At ngayon...

Thursday, July 13, 2005

Grabe. Kanina lang, ang sipag kong magtype dito. Pero ngayon... parang naubusan ako ng energy. Wala lang... bukas ko nalang ikukwento ah! Sige... Kailangan ko talaga itong makwento bukas!!!! Grrr!!!

Hmmm... Ah? Wala Lang

2006-07-06T00:41:00.000+08:00

Wala lang. Ewan ko ba kung bakit naisipan kong gumawa ng isang napakawalang kwentang blog. Una sa lahat, hindi ako matiyagang mag-update. Pangalawa, ang dami ko nang mga blog accounts pero puro nagiging haunted lamang ang mga ito. At pangatlo... ang pangatlo... wala lang. So bakit ko nga ba naisipang gumawa ULIT ng panibagong blog for the nth time?

Noong weekend kasi, pinasend ko kay Gidget lahat ng mga pictures ng Linnae. Well, hindi naman niya lahat nasend. Pero siyempre, enough na rin yun to reminisce (tama ba spelling ko?) the times we [Linnaeus] had during the past school year. Wala lang. Habang tinititigan ko yung picture ng Linnae ay tinutugtog yung Jeepney by Sponge Cola. May line kasi dun na talagang napaka-introspective e...

"Naaalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalim ng kalawakan
Naaalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan"

Oo! Alam ko dati pa ang kantang iyon! Pero... wala lang. Namimiss ko lang talaga ang Linnae. Sayang nga lang at yung tinititigan kong picture ay hindi kumpleto. Wala kasi dun yung isa naming classmate. Kahit papaano kasi ay parte na din siya ng Linnaeus at siyempre, hindi naman magandang tingnan ang isang puzzle na may missing piece, righty? Yung mga ibang Linnae nga, ayaw na nila maalala pa ang tungkol sa kanya... ewan. Siguro, magkahalong galit at pagkamiss ang nararamdaman nila. Haha. Drama naman nun.

Grabe. Hanggang ngayon, yun pa rin yung kanta. Jeepney by Sponge Cola pa rin! Haha! Tapos nag-offline na si Lea (9:59 pm, Wednesday, July 5, 2006). Oo nga pala! Speaking of July 5, 2006... birthday nga pala ni Sir Bautista ngayon! Haha! Kaya naman nagpa-"quiz" lang naman siya kanina. At ang baba ko! Sabi kasi ni sir, "MALI" yung sagot ko... kaya inisip ko malayo ang sagot ko sa true answer. Yun pala, "MALI LANG NG SIGN!" Imbis na "-pi/3", "+pi/3" ang ginawa ko. Tapos, binura ko pa! Ginawa kong "-2pi/3" kaya mas lalong naging mali. Haha. Hay... kawawa naman ako... kailangan ko ang Physics sa College! Bwisit kasi yung panda-roaming-in-masci na iyan e! Two years kami nag-Physics! Two years ko siyang naging teacher! Pero HALOS wala akong natutunan! Kay Ma'am Pinar lang ata ako natuto ng Physics e! Hay...

O ayan. O, ano bang meron ngayon? Wala lang. Hindi ko naabutan ang mga dapat abutan. At yun ay ang pagtulog. Haha. Bahala na kayong gumawa ng mga inferences.

WORD OF THE YEAR: GC [Grade Conscious]-- hindi iyan para sa akin kung hindi ay para sa mga tao sa paligid ko na sadyang napaka-"GC"! Oo! As in super duper to the highest level! At isa na dun ang pinaka-bangag na timid bee sa buong sanlibutan. Hay naku. Pati tuloy yung mga classmates ko, nasasabihan ko na rin ng GC! [At dahil dun, inaasar na din akong GC] Tulad na lang ni... nila. Nilang LAHAT! LAHAT ng MOSELEY nasabihan ko na ata ng GC! Hahahah! Buh-bye blog! See you next year! Hahah! NEXT YEAR!